എള്ള്‌ പൂക്കുന്ന പാടം

      വീട്ടിൽനിന്നും റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ വരെയുള്ള രാവിലത്തെ പതിവു ബൈക്ക്‌ യാത്ര പല പല കാഴ്ചകൾ എറിഞ്ഞു തരാറുണ്ട്‌. സത്യത്തിൽ പോലീസുദ്യോഗം, ഏതു ചുറ്റുപാടുകളെയും  സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു അപൂർവ്വകണത്തെ  സ്വഭാവത്തിലലിയിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്‌.

സൂര്യൻ ശക്തിയറിയിച്ചു തുടങ്ങുന്ന വെയിലിന്‌ ഒരു മൃദുഭാവമാണ്‌ അല്ലേ?

അതേ ഭാവമായിരുന്നു, അവർക്കും.

പത്തും പന്ത്രണ്ടും വയസ്സ്‌ തോന്നിക്കുന്ന രണ്ടാൺകുട്ടികൾ. ഒരാൾ ഒരു പഴകിയ ബിഗ്‌ഷോപ്പറും അപരൻ ഒരു ചോറ്റുപാത്രവും വഹിച്ചുകൊണ്ട്‌ എല്ലാ ദിവസവും എനിക്കെതിരേ വരും. തീർത്തും നിഷ്കളങ്കമായ അവരുടെ ശരീരചലനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, എവിടേക്കാണ്‌ ഈ നേരത്ത്‌ അവർ ദിവസവും പോകുന്നതെന്നോ ഉള്ള ചിന്തകൾക്കപ്പുറം, പഴയ ചില ഓർമകളിലേക്ക്‌ മനസ്സ്‌ ആർദ്രമാകാറാണ്‌ പതിവ്‌.

ഞാൻ അവർക്ക്‌ ഒരു ചിരിനൽകും. അവർ തിരിച്ചും.

ഓർമകൾക്ക്‌ എള്ളുപൂത്ത മണമാണ്‌.

മുഴച്ചും തെറിച്ചും നിൽക്കുന്ന മുനയൻ കല്ലുകളുള്ള ചെങ്കൽപ്പാതയിലൂടെ അനുജനോടൊപ്പം ഞാൻ നടക്കുകയായിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ കാറ്റുവന്ന് ഞങ്ങളുടെ മുടിയിലൊക്കെ തൊട്ടു തലോടി. കടലിന്റെ ഉപ്പുള്ള സ്പർശം. സഞ്ചിയും ചോറ്റുപാത്രങ്ങളുമായി ഞങ്ങൾ നടന്നു. പാടത്താകെ അപ്പോൾ എള്ളിൻചെടികൾ പൂത്തു നിന്നിരുന്നു.

ബസ്‌ നിർത്തുന്ന കവലയിൽ ഒരു പലചരക്കുകടയും തുന്നൽപ്പീടികയുമുണ്ടായിരുന്നു. തയ്ച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മേസ്തിരി കണ്ണടയ്ക്കു മുകളിലൂടെ കണ്ണുപുറത്തേക്കിട്ട്‌ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ ബസു വന്നു.

ചുവന്ന നീളൻ വണ്ടി.

വണ്ടിയിൽ കയറിയാൽ പിന്നെ ചോദ്യങ്ങളാണ്‌. കഴിവതും ഒന്നിനും മറുപടി പറയാതെ ചിരിയിൽ ഒതുക്കും. വിചാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഒരു അന്തർമുഖ പരിവേഷം എടുത്തണിയാനുള്ള ശേഷി  സ്വായത്തമാക്കിയിരുന്നു. ചില ചോദ്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാൻ അതു പ്രയോജനപ്പെടും. തിരക്കു തീരെ കുറവുള്ള ബസ്സിൽ ഞങ്ങൾ ചേർന്നിരുന്നു. ഞാൻ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ ഒന്നൊഴിയാതെ ഉള്ളിലെ ഫ്രെയിമിൽ പതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അരമണിക്കൂർ യാത്ര തികച്ചുണ്ട്‌. ടൗണിൽ ബസിറങ്ങിയാൽ അൽപദൂരമേയുള്ളു. നീലച്ചായമടിച്ച ബഹുനില കെട്ടിടം. വശങ്ങളിലൂടെ പായൽ ചില കടുത്ത ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിട്ടിരുന്നു.  അവധി ദിവസമായതിനാൽ താഴത്തെ പെയിന്റുകട അടഞ്ഞുകിടക്കും. തൊട്ടുമുകളിലെ രണ്ടുനിലകളിലായി നിറയെ ലോഡ്ജുമുറികളായിരുന്നു. അവിടെ താമസക്കാർ ഞായറാഴ്ച പൊതുവേ കുറയും. എങ്കിലും ചില മുറികളിലെ തുറന്നിട്ട വാതിലിലൂടെ സിഗററ്റുപുക ഇഴഞ്ഞെത്തുന്നത്‌ കാണാം. അപാരമായ ഒരു നിശബ്ദത ഇടനാഴികളിലൂടെ എപ്പോഴും വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ടെറസിൽ പലകകൾ കൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച മൂന്നുമുറികളും ഒരു ഷെഡ്ഡുമുണ്ടായിരുന്നു. ഷെഡ്ഡിനോട്‌ ചേർന്നുള്ള മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ അച്ഛൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കയറി വരുന്നത്‌ മുകളിൽ നിന്നുതന്നെ അച്ഛനു കാണാം. 

മുഷിഞ്ഞ ബെഡുള്ള പഴയ കട്ടിലിൽ ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു. സഞ്ചിയും ചോറ്റുപാത്രവും ഒതുക്കിവെച്ചു. സ്റ്റൗവിൽ അച്ഛൻ അപ്പോൾ കാപ്പി തിളപ്പിച്ചു തന്നു. നെഞ്ചൊപ്പം വളർന്ന അച്ഛന്റെ താടിരോമങ്ങളിൽ സിഗററ്റുകറയുടെ നിറം ഇഴകളിട്ടു കിടന്നു. 

ഞങ്ങൾക്ക്‌ അച്ഛനെ ഭയമായിരുന്നു. 

എങ്കിലും സ്നേഹമായിരുന്നു. 

എന്തിനാണ്‌ അച്ഛൻ അമ്മയെയും ഞങ്ങളെയും വിട്ട്‌ ഈ കുടുസ്സുമുറിയിൽ വന്നു താമസിക്കുന്നത്‌..?

പാവം അമ്മ എത്ര കഷ്ടപ്പെടുന്നു...?

കുഞ്ഞുമനസ്സിൽ കുറേയേറെ ചോദ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും ഒന്നും പുറത്തേക്ക്‌ വന്നില്ല. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും അച്ഛനിൽ സംഭവിക്കാവുന്ന ആ നിറംമാറ്റം പലപ്പോഴും കണ്ടു ഭയന്നിട്ടുള്ളതാണ്‌. 

അച്ഛൻ സ്നേഹം കൊണ്ട്‌ ഞങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു.

ചതുരക്കള്ളികളിൽ കരുക്കൾ നിരത്തി അനുജനോടൊപ്പം അച്ഛൻ ചെസ്‌ കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ പുറത്ത്‌ കടന്ന് ഷെഡ്ഡിനരികിലേക്ക്‌ നീങ്ങി. അതിനുള്ളിൽ നിറയെ പല നിറത്തിലുള്ള ഉപയോഗശൂന്യമായ പെയിന്റുകൾ നിറഞ്ഞ വലിയ ടിന്നുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇക്കുറി പച്ചയും വെളുപ്പും നിറമുള്ള ചായങ്ങൾ ചെറിയ ടിന്നുകളിലേക്ക്‌ ഞാൻ പകർന്നു. ഓരോ ആഴ്ചയും എന്റെ ഇൻസ്ട്രമെന്റ്‌ ബോക്സ്‌ സ്കൂളിലെത്തുന്നത്‌ ഓരോ ഡിസൈനിലായിരിക്കും. അച്ഛനുമായുള്ള ഓരോ സമാഗമത്തിന്റെയും ഓർമ്മയ്ക്ക്‌ ഓരോ തവണയും ഞാൻ അതിന്മേലുള്ള ചിത്രങ്ങൾ പലവിധ വർണ്ണങ്ങളാൽ മാറ്റിമാറ്റി വരച്ചു. 

ടെറസിൽ നിന്നാൽ ആകാശത്തെ തൊടാമായിരുന്നു. 

താഴത്തെ മുറികളിലെവിടെയോ നിന്ന് ആരോ ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുന്നത്‌  കേൾക്കാനായി. ഒരിക്കൽ ആ മുറിയുടെ അടുത്തുവരെ പോയതാണ്‌. പിന്നെ മടിച്ചു. ആരായിരിക്കും ഇത്ര സങ്കടത്തോടെ അത്‌ വായിക്കുന്നതെന്ന് അറിയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരിക്കൽപ്പോലും അയാൾ പുറത്തേക്ക്‌ വന്നില്ല.

ടെറസിൽ നിന്നും താഴേക്ക്‌ നോക്കിയാൽ വാഹനങ്ങൾ ഒന്നിടവിട്ട്‌ പോകുന്നത്‌ കാണാം. അങ്ങനെ നിൽക്കുമ്പോൾ വെയിലിനു കനം വെച്ചുവരും. അച്ഛൻ ഊണ്‌ കഴിക്കാൻ വിളിക്കും. സഞ്ചിയിലും ചോറ്റുപാത്രത്തിലുമായി കൊണ്ടുവന്ന ചോറും വിഭവങ്ങളും ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും കൂടിയാണ്‌ വിളമ്പുന്നത്‌. 

അച്ഛനു പ്രിയപ്പെട്ട വിഭവങ്ങൾ. 

വെളുപ്പിനുണർന്ന് അമ്മ അച്ഛനായി വെച്ചുണ്ടാക്കിയ കറിക്കൂട്ടുകൾ. അതിൽ നിറയെ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അച്ഛനോടൊപ്പം വയറുനിറയെ ഉണ്ടു.  എന്നിട്ടും അച്ഛൻ മാത്രം, രുചികളിലൊളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആ സ്നേഹം കണ്ടില്ല. അതിനു വീണ്ടും വർഷങ്ങൾ കഴിയേണ്ടിവന്നു.

എന്തിനവർ അത്രയുംകാലം രണ്ടിടങ്ങളിലായി കഴിഞ്ഞു?

ചോദ്യം ഇന്ന് അപ്രസക്തമാണ്‌.

അമ്മയുടെ ചിറകിനുള്ളിലായി മാത്രം പതുങ്ങിക്കഴിയവേ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ചിലതെല്ലാം ഒരിക്കലും ഇനി വീണ്ടെടുക്കാനാവില്ല. ഒരുമിക്കലിന്റെ, സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകൾ കടന്നു വന്നപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ കുട്ടികളല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഞാൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.

ഇക്കുറി അവർ ചിരി മടക്കിയില്ല.

കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി ബിഗ്‌ ഷോപ്പറും ചോറ്റുപാത്രവുമായി അവർ മെല്ലെ നടന്നുപോയി.

നേരം പോയി. ഇന്നിനി പരശുറാം കിട്ടില്ലെന്നുള്ളത്‌ തീർച്ചയാണ്‌.

O

വിളിപ്പുറത്ത്‌

ലോകമലയാളം മാസിക, ജൂലൈ 2013

          എന്തിനാണാവോ അദ്ദേഹം അത്യാവശ്യമായി കാണണമെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്‌? ഒ.പി.യിലെ തിരക്ക്‌ കഴിയുന്ന നേരം നോക്കി ഒന്നുപോകാം. ഇവിടെ ലാബിലും ഇപ്പോൾ സാമാന്യം നല്ല തിരക്കുണ്ട്‌. അതും ഒന്നൊതുങ്ങട്ടെ.

പ്രാഥമികാരോഗ്യകേന്ദ്രത്തിന്റെ മങ്ങിയ മഞ്ഞനിറമുള്ള മതിലിനിപ്പുറത്തേക്ക്‌ വീണുകിടന്ന വാകമരത്തണൽ ഇപ്പോൾ കാണാനില്ല. സൂര്യൻ സൂക്ഷ്മാസൂക്ഷ്മം മുകളിൽ വന്ന് സർവ്വവിധശക്തിയോടും ഭൂമിയെ തിളപ്പിക്കുന്നു. ലാബിലിരുന്നാൽ ഗേറ്റിനുള്ളിലൂടെ ആശുപത്രിമുറ്റവും ഡിസ്പെൻസറിക്ക്‌ മുന്നിലെ ക്യൂവും കാണാം.

ഒറ്റവർഷമേ ആയിട്ടുള്ളൂ, ആശുപത്രിയുടെ എതിർവശത്തുള്ള ഈ കെട്ടിടത്തിൽ വന്നു ചേക്കേറിയിട്ട്‌. തൊഴിലന്വേഷണം മടുത്തപ്പോൾ പരീക്ഷണാർത്ഥമാണ്‌ ക്ലിനിക്കൽ ലാബ്‌ തുടങ്ങിയത്‌. സ്റ്റാഫുകളായി പണിയറിയാവുന്ന രണ്ടു പെൺകുട്ടികളുണ്ട്‌. സൂക്ഷ്മദർശിനിയുമായി അവർ എപ്പോഴും മല്ലിടുന്നു.

ഹെൽത്ത്‌ സെന്ററിൽ അദ്ദേഹം എത്തിയതോടെയാണ്‌ നമ്മുടെ സ്ഥാപനം അൽപം പച്ചപിടിച്ചതെന്നുള്ള കാര്യം സത്യമാണ്‌. ഇന്നലെ ഫോണിൽ വിളിച്ച്‌ അദ്ദേഹം ഒന്നു നേരിൽ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ തുടങ്ങിയതാണ്‌ ഒരു ആധി. പരിശോധനയിൽ എന്തങ്കിലും അബദ്ധം സംഭവിച്ചോ? ആരുടെയെങ്കിലും സാമ്പിൾ മാറിപ്പോവുകയോ മറ്റോ...? ഏയ്‌.. ഇതുവരെ അങ്ങനെയുള്ള അബദ്ധങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഇനിയിപ്പോ എന്താണാവോ....ഒരു പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല.

ഹാഫ്‌ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേക്ക്‌ കയറുമ്പോൾ സ്റ്റെത്‌ മേശമേൽ വെച്ചുകോണ്ട്‌ അദ്ദേഹം സരസമായി ചിരിച്ചു. കസേരയിലേക്ക്‌ മിഴികൾ ചൂണ്ടി.

"അതേയ്‌ നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യമൊന്നു ശ്രദ്ധിക്കണം. പരിശോധനയിൽ നോർമലാണെന്നു വന്നാലും ഇ.എസ്‌.ആർ, ഇസ്നോഫിൽസ്‌ അങ്ങനെയുള്ള എന്തേലും അൽപമൊന്നു കേറ്റിയെഴുതിയേക്കണം. ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെയാണ്‌ ഡോക്ടർ രക്തം പരിശോധിക്കാൻ കുറിച്ചതെന്ന് രോഗികൾ പറയരുതല്ലോ. അല്ലാ.. നിങ്ങൾക്കും അതുകൊണ്ട്‌ പ്രയോജനം കിട്ടും, എന്താ..?

ചുരുളൻ മുടിയിലൂടെ സാവധാനം വിരലുകളോടിച്ചുകൊണ്ട്‌ കണ്ണടയ്ക്കു മുകളിലൂടെ അദ്ദേഹം എന്റെ മുഖത്തേക്ക്‌ നോക്കി. ഒരു ഞെട്ടലിനും വല്ലാത്ത ഒരു ആശയക്കുഴപ്പത്തിനുമിടയിലൂടെ ചോദ്യം തികട്ടിവന്നു.

"അപ്പോ സത്യത്തിൽ നോർമൽ അല്ലെങ്കിലോ...?"

"അതിനല്ലേ ഫോണുള്ളത്‌. എന്നെ വിളിച്ച്‌ കാര്യമൊന്നു പറഞ്ഞാ മതിയല്ലോ."

പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ, ആശുപത്രിമുറ്റം മുതൽ ലാബ്‌ വരെയുള്ള ചെറിയദൂരത്തിനു കുറുകെയുള്ള നിരത്തിൽ വീണുകിടന്ന അനേകമനേകം രക്തത്തുള്ളികളിൽ പോക്കുവെയിൽ ചിന്നിച്ചിതറുന്നത്‌ കണ്ട്‌ കണ്ണു മഞ്ഞളിച്ചുവന്നു.

O

തുടർനാടകം

കവിമൊഴി മാസിക, ജൂലൈ 2013

     വണ്ടി അയച്ചുതരാമെന്ന് സംഘാടകർ പറഞ്ഞതാണ്‌. വനിതാദിനമാകുമ്പോൾ ഒരു ഭാരതീയപൗരനും സർവ്വോപരി പുരുഷനെന്ന നിലയിലും ചില പ്രതിബദ്ധതകളൊക്കെയുണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത്‌ സ്നേഹപൂർവ്വം നിരസിച്ചു. ഓട്ടോ പിടിച്ച്‌ ബസ്റ്റാന്റിൽ പോയി ആദ്യം വന്ന സൂപ്പർഫാസ്റ്റിൽ കയറി നേരേ വെച്ചുപിടിച്ചു. അരമണിക്കൂർ മുമ്പേതന്നെ പ്രോഗ്രാംനഗറിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

നഗരത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ക്ലബ്ബാണത്രേ. എന്നാൽ ആളുമനക്കവുമൊന്നും കാണാനില്ല. ഒന്നുരണ്ട്‌ ആഡംബരക്കാറുകൾ പുറത്തു വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്‌. ഹാളിനു മുന്നിലായി വെച്ചിരുന്ന ബോർഡ്‌ കണ്ട്‌ ഓർക്കാപ്പുറത്ത്‌ തലയ്ക്കടി കിട്ടിയതുപോലെ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. ആകെ ചുറ്റുന്നതായി തോന്നി. നാവു വരണ്ട്‌ ഉള്ളിലേക്ക്‌ വലിയുകയാണോ? ചുവന്ന പ്രതലത്തിൽ വലിയ നീല അക്ഷരങ്ങളിൽ കാണാം, "പീഢന പരിശീലന ക്യാമ്പ്‌"! 

ഈശ്വരാ.. ഇവിടെ എന്തായിരിക്കും എന്റെ റോൾ..?  

   

വരണ്ട നാവിനെ പുറത്തേക്ക്‌ വലിച്ചുനീട്ടിയാണ്‌ ചായക്കെറ്റിലുമായി വന്ന വൃദ്ധനോട്‌ തിരക്കിയത്‌.

"ഇവിടെ എന്താ ചേട്ടാ പരിപാടി..?"

ബോർഡിലേക്കുള്ള എന്റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം, അയാൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു;

"അയ്യോ സാറേ, അത്‌ ഇന്നിവിടെ നടക്കുന്ന നാടകത്തിന്റെ പേരാ…! തുടങ്ങാൻ വൈകും, കേട്ടോ. എല്ലാരും ഇങ്ങെത്തെണ്ടായോ?"

ആശ്വാസമായി. 

ചിതറിക്കിടന്ന ചുവന്ന കസേരകളിലൊന്നിൽ ചെന്നിരുന്ന് ദീർഘനിശ്വാസമുതിർത്തു. അന്നേരം പത്തുപതിനഞ്ച്‌ സ്ത്രീകൾ ആരവത്തോടെ ഹാളിലേക്ക്‌ കടന്നുവന്നു. വന്നപാടേ ഒന്നിച്ചുകൂടിയിരുന്ന് എന്തോ സംവാദത്തിലേർപ്പെട്ടു. അവരുടെ ആംഗലേയം തെന്നിത്തെറിച്ച്‌ ഹാളിലെ പരുക്കൻഭിത്തികളിൽ ചെന്നുമുട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. താളമിടാനുള്ള യന്ത്രങ്ങളല്ല സ്ത്രീകളെന്ന് വിളംബരം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ഒരു ക്യാമറ മിന്നിയണഞ്ഞു.

ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും ആളുകൾ വരാൻ തുടങ്ങി. എവിടെ നിന്നോ രണ്ടുപേർ വന്ന്, സർ നേരത്തെ എത്തിയോ, ചായ കുടിച്ചോ, വാ അകത്തേക്കിരിക്കാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ഒരു ബാഡ്ജ് പോക്കറ്റിൽ കൊളുത്തി വച്ചു. അവരോട്‌ വെറുതെ തലകുലുക്കി, ചിരിച്ചുകാണിച്ചു.

അപ്പോഴാണ്‌ പേടിച്ചരണ്ട മാൻപേടയെപ്പോലെ കറുത്തുമെലിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടി കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശത്തെ ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഒതുങ്ങി മാറിയിരിക്കുന്നത്‌ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്‌. അവളും ബാഡ്ജ് ധരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അടുത്തേക്ക്‌ ചെന്നു.

അവൾ കുറേക്കൂടി ഒതുങ്ങി, ഒരു വിളറിയ ചിരി സമ്മാനിച്ചു.

ഞാൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. അവൾ അറിയുകയില്ലെന്ന മട്ടിൽ നോക്കി.

"ഞാനും അതിഥിയാ മാഷേ......പക്ഷെ എനിക്ക്‌ എന്തോ പോലെ. അങ്ങ് പോയാലോന്ന് വിചാരിച്ചിരിക്കുവാ.." 

“കുട്ടിയെ അങ്ങോട്ട്‌ മനസ്സിലാകുന്നില്ല...?”

“പേരു പറഞ്ഞാൽ മാഷിനറിയാൻ പറ്റില്ല. നാട്‌ പറഞ്ഞാ അറിയും. എനിക്കും നാടിനും ഇപ്പോ ഒരേ പേരാ..”

ആ വാക്കുകൾ ബോധ്യപ്പെടാൻ എനിക്കധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ദൈന്യത വന്നു നിറയുന്നതും കാണായി.

"കുട്ടീ, എങ്കിലിനിയൊട്ടും താമസം വേണ്ട. ആരും ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. ദാ.. ആ വഴി ഇറങ്ങി നടന്നോ..!"
 

അവൾ പെട്ടെന്നു കിട്ടിയ ആത്മധൈര്യത്തിൽ, മെല്ലെ ഒഴുകിയിറങ്ങിപ്പോകുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ, ഈ ദിനം സാർത്ഥകമായല്ലോ എന്നോർത്ത്‌ സന്തോഷം തോന്നി. അന്നേരം, ഒരു ചായ കുടിക്കാനുള്ള മോഹം അത്യധികമായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒട്ടും തിടുക്കപ്പെടാതെ ഞാനും നഗരത്തിരക്കിലേക്ക്‌ ലയിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ, സമ്മേളനം കഴിഞ്ഞാലുടൻ തന്നെ നാടകം ആരംഭിക്കുമെന്ന് മൈക്കിലൂടെ അറിയിപ്പുവന്നു.

O
 

അന്യം

ഗ്രാമം മാസിക, മെയ്‌ 2013

 

   ഇക്കണ്ടകാലമത്രയും നിർത്താതെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന മാതൃഭാഷയെന്ന പിൻവിളിയ്ക്ക്‌ ഇനിയെങ്കിലും ഒരു മറുപടി നൽകാതിരിക്കാൻ കഴിയാത്തതു കൊണ്ടുമാത്രമാണ്‌ ദേശദേശാന്തരങ്ങളിലൂടെ നടത്തിയ ദീർഘയാത്രകളവസാനിപ്പിച്ച്‌ മലയാളമണ്ണിലേക്ക്‌ അയാൾ വണ്ടി കയറിയത്‌.

ട്രെയിനിറങ്ങി കാത്തുനിന്ന്, ബസ്‌ വന്നു ചേർന്നപ്പോൾ, ബോർഡിൽ ഗ്രാമത്തിന്റെ പേരെഴുതി വെച്ചിരിക്കുന്നത്‌ മലയാളത്തിലല്ലല്ലോ എന്നമ്പരന്നുപോയി.

കഴിഞ്ഞ കാൽനൂറ്റാണ്ടോളം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന നാനാവിധമായ വിചിത്രഭാഷകൾക്കിടയിൽ വീണ്ടുമയാൾ തിങ്ങി ഞെരുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ ചന്ദനക്കുറി മായാത്ത കണ്ടക്ടർ, ബസിന്റെ ബോർഡിൽ കണ്ട ഉത്തരത്തിനുള്ള ചോദ്യമെറിഞ്ഞു;

"കിധർ ജാനാ ഹെ?"

O

ഗ്രാമം മാസിക, മെയ്‌ 2013

കെന്നൽ കാമനകൾ

സമകാലിക മലയാളം വാരിക, 26 ഒക്ടോബർ 2012
 

       ഇരുളിനെ വകഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ഒരു പോലീസ്‌ ജീപ്പിന്റെ പ്രകാശം അതിവേഗതയിൽ വന്ന് സഡൻബ്രേക്കിട്ടു. പുലരാറായ നേരത്ത്‌, പതിവുപോലെ നീട്ടിപ്പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന കുയിലുകൾ കശുമാവിൻകൊമ്പുകൾ വിട്ടു പറന്നു. ദുരൂഹവും അവ്യക്തവുമായ സ്വപ്നത്തിന്റെ ജീപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു ഭ്രമാത്മകചിത്രത്തിൽ നിന്നെന്ന പോലെ ഞാൻ ഉണർച്ചയിലേക്കിറങ്ങി.

വിശാലമായ പരേഡ്‌ മൈതാനം ചുറ്റിവന്ന കിഴക്കൻകാറ്റ്‌, സായുധ റിസർവ്വ്‌ ക്യാമ്പിന്റെ നെടുനീളൻ ബാരക്കുകളുടെ മേൽക്കൂരകളെ അപ്പോൾ ചെറുതായി വിറപ്പിച്ചു. കെന്നലിനോട്‌ ചേർന്നുള്ള 'പട്ടിബാരക്ക്‌' എന്നറിയപ്പെടുന്ന വലിയ ഹാളിന്റെ സൈഡ്റൂമിൽ ഞരങ്ങുന്ന ഇരുമ്പുകട്ടിലിൽ ഞാൻ കമ്പിളിക്കുള്ളിലേക്ക്‌ കുറേക്കൂടി ചുരുണ്ടുകയറി. ഇന്നലെ, നിരാശയോടെ മടങ്ങിയ ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ടീം, രാത്രി വൈകുവോളം വല്ലാതെ വിയർപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. മുൻസിപ്പൽ സ്റ്റേഡിയം മുതൽ ഇല്ലിക്കൽ വരെ മീനച്ചിലാറിന്റെ തീരത്തുകൂടി ഓടിത്തളർന്നതു മിച്ചം. ഇങ്ങനെ തെളിവുകൾ ഒന്നുംതന്നെ ലഭിക്കാതിരിക്കുന്നത്‌ വളരെ അപൂർവ്വമാണ്‌.

 കെന്നലിൽ നിന്ന് അനക്കങ്ങൾ കേട്ടുതുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. സരമ അതിരാവിലെ തന്നെ ഉണരും. ഇന്നലെ കൊടുത്ത ഗന്ധത്തിനു പിന്നാലെ കിലോമീറ്ററുകളോളം ഓടിത്തളർന്നവളായിട്ടും, പതിവു സമയത്തു തന്നെ ഉണർന്നിരിക്കുന്നു. കൃത്യമായ ദിനചര്യകളാണ്‌ അവൾക്കുള്ളത്‌. നാലുമാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ, അക്കാദമിയിലെ പരിശീലനകാലത്ത്‌ എന്നോടൊപ്പം ചേർന്നവളാണ്‌ സരമ.

 എന്റെ കൈവെള്ളയിൽ നിന്നാണ്‌ അവൾ നിഷ്ഠകളിലേക്ക്‌ പിച്ചവെച്ചത്‌. പ്രാഥമികമര്യാദകളും സമയക്രമവും ഹൗസ്‌-ബ്രേക്കിംഗും ട്രാക്കിംഗും അവൾ എത്ര കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിലാണ്‌ പഠിച്ചെടുത്തത്‌ ? എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആജ്ഞ തിരിച്ചറിയാവുന്ന തലത്തിലേക്ക്‌ സരമ എത്തിയത്‌ ആഴ്ചകൾ കൊണ്ടാണ്‌. ഇന്നവൾ അനവധി കേസുകൾക്ക്‌ തുമ്പുണ്ടാക്കിയ മികച്ച ട്രാക്കർ ഡോഗായി പേരെടുത്തുകഴിഞ്ഞു. പരിശീലനകാലം ഞങ്ങളിൽ തീർത്ത ഇഴയടുപ്പം അളക്കാനാവില്ല. അതുവരെ നായ്ക്കളെ പ്രിയമല്ലാതിരുന്ന എനിക്ക്‌ സരമ തുറന്നിട്ടുതന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ലോകത്തിന്‌ അതിർത്തികളുമില്ല. ദേവശുനിയായ സരമ, ഇതിഹാസത്തിൽ ഉഷസ്സിന്റെ പ്രകാശമാണ്‌.-സത്യത്തിനു മുൻപേ നടക്കുന്നവൾ. ദേവലോകത്ത്‌ ഇന്ദ്രന്റെ വഴികാട്ടി; അസുരന്മാരാൽ മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പശുക്കളെ വീണ്ടെടുത്തവൾ !

 കെന്നലിനു മുകളിലേക്ക്‌ ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഞാവൽമരത്തിൽ നിന്ന് അപ്പോൾ പഴങ്ങൾ പൊഴിഞ്ഞുവീണ്‌ ഷീറ്റുകളിൽ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി. രാത്രി മുഴുവൻ ഞാവൽപ്പഴങ്ങളുടെ താളമാണിപ്പോൾ. പൊഴിയുന്ന ഞാവൽപഴങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തെയും കരിയിലക്കിളികൾ വട്ടം കൂടുന്നതിന്റെ ബഹളത്തെയും മറികടന്നുകൊണ്ട്‌ ആ സമയം വാതിലിൽ മുട്ടുകേട്ടു. പിന്നാലെ സാറേ എന്ന വിളിയും- റെജിയുടെ ശബ്ദം. ക്യാമ്പ്‌ ഫോളോവറായ റെജി, കെന്നൽ വൃത്തിയാക്കുന്നതിനായി എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. കമ്പിളിക്കുള്ളിൽനിന്ന് ഇനി തണുപ്പിലേക്കിറങ്ങണം.

 കാക്കിപ്പാന്റും മുഷിഞ്ഞ വെള്ളഷർട്ടും  ധരിച്ച റെജി, ചെവികൾ ചേർത്തു കെട്ടിയിരുന്ന ചുവന്ന തോർത്ത്‌ തലയിൽ നിന്നെടുത്തു കുടഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ നമസ്കാരം പറഞ്ഞു. താക്കോൽക്കൂട്ടമെടുത്തു കൊണ്ട്‌ ഞാൻ റെജിയോടൊപ്പം ചെന്ന് ഷെഡ്ഡുകൾ ഓരോന്നായി തുറന്നു.

 ജില്ലാ പോലീസ്‌ കെന്നലിൽ സരമയെ കൂടാതെ രണ്ട്‌ പുരുഷപ്രജകൾ കൂടിയുണ്ട്‌ - ആൽഫിയും പോളിയും. പ്രായാധിക്യത്താൽ അവശനായ ആൽഫി, രോഗബാധിതനുമാണ്‌. ഡ്യൂട്ടികൾക്കൊന്നും ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുപോകാറില്ലാത്തതു കൊണ്ടും വ്യായാമം ചെയ്യാതെ ഉണ്ടുറങ്ങി കഴിയുന്നതു കൊണ്ടും ഒരു വിഷാദരോഗം അവനെ പിടികൂടിയിട്ടുണ്ടെന്നുള്ള ഡോക്ടറുടെ കണ്ടെത്തലിനെ ഞാൻ എതിർക്കാൻ പോയില്ല. അവന്റെ വിഷാദഭാവത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ അതൊന്നുമല്ലെന്ന് എനിക്ക്‌ വ്യക്തമായി അറിയാം. അടക്കിവെച്ച തൃഷ്ണകളുടെ പതിഞ്ഞ നിശ്വാസങ്ങൾ കെന്നൽഗ്രില്ലുകളുടെ ചതുരക്കളങ്ങളിലൂടെ പുറത്തുപോകാനാകാതെ പതറി നിൽക്കുന്നതും പൊട്ടിയൊഴുകാൻ വെമ്പുന്ന നീരുറവ പാറക്കെട്ടിനുള്ളിൽ തുടികൊള്ളുന്നതു പോലെയുള്ള ഒച്ചകൾ മുഴങ്ങുന്നതും എത്ര കാലങ്ങളായി ഇവിടെ അനുഭവപ്പെടുന്നു.

 യുവാവായ പോളി, കെന്നലിന്റെ ശബ്ദവും ഊർജ്ജവുമാണ്‌. ലാബ്രഡോർ ഇനത്തിൽപ്പെട്ട അവൻ, ഇവിടെയെത്തിച്ചേർന്നിട്ട്‌ രണ്ടുവർഷമേ ആകുന്നുള്ളൂ. സരമയുടെ അനക്കം കേൾക്കുന്നതോടെ തന്നെ അവൻ പ്രഭാതാലസ്യം വിട്ടുണരും. മൂന്ന് ചെറുഷെഡ്ഡുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പോലീസ്‌ കെന്നലിന്റെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള താവളത്തിലെ വീതിയേറിയ പലകയിൽ നിന്ന് തണുപ്പാർന്ന ടൈലിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങിവന്ന് പോളിക്ക്‌ ഒരു കുടഞ്ഞെറിയലുണ്ട്‌. കഴുത്തിലെ മാംസപേശികളും വാലും  പ്രത്യേകതാളത്തിൽ വിറയ്ക്കുന്നത്‌ ഒരു കാഴ്ച തന്നെയാണ്‌. സ്നിഫർ ഡോഗായ പോളിക്ക്‌, നഗരത്തിൽ സ്ഫോടനഭീഷണികളുണ്ടാകുന്ന സമയത്തും മയക്കുമരുന്നു വേട്ട നടക്കുമ്പോഴുമാണ്‌ കൂടുതൽ അദ്ധ്വാനം. അല്ലാത്തപ്പോൾ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേയും നഗരസിരാകേന്ദ്രത്തിലേയും ആന്റി -സബൊട്ടാഷ്‌ ടീമിനോടൊപ്പമുള്ള പതിവ്‌ ചെക്കിംഗ്‌ കഴിഞ്ഞാൽ സ്വസ്ഥം.

 സരമയും പോളിയും വാതിൽക്കൽ വന്നുനിന്ന് എന്റെ വിളിക്കായി കാതോർത്തു. ആജ്ഞ ലഭിക്കാതെ ആരും പുറത്തേക്ക്‌ വരില്ല. ആൽഫി ഇപ്പോഴും ഉണർന്നിട്ടില്ല. ഈയിടെയായി അവൻ ഉറക്കമുണരണമെങ്കിൽ സൂര്യന്റെ ഇളംചൂടറിയണം എന്നായിട്ടുണ്ട്‌. മൂന്നു ഷെഡ്ഡുകളും തുറന്നിട്ടശേഷം ഞാൻ സരമയെ വിളിച്ചു.

"സരമാ ... ഹീൽ !"

 

അവൾ ഓടി എന്റെ ഇടതുവശത്തായി വന്ന് ശരീരം വിറപ്പിച്ച്‌ ,വാലാട്ടി സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ച്‌, ആർദ്രതയോടെ ഒന്നു നോക്കി, നിലകൊണ്ടു. ഞാനാണ്‌ അവളുടെ യഥാർത്ഥ യജമാനനെന്ന് ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് പറിച്ചെറിയാനാവാത്ത വണ്ണം സരമയിൽ പതിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്‌. എവിടെ, എത്ര ദൂരത്തു നിന്ന് കണ്ടാലും ഏതു നായയും തങ്ങളുടെ മാസ്റ്ററെ തിരിച്ചറിയും. വൺ ഡോഗ്‌ വൺ മാസ്റ്റർ എന്നാണ്‌ കീഴ്‌വഴക്കം. കെന്നലിലുള്ള എല്ലാ അംഗത്തിനും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സ്ഥിരം യജമാനന്മാർ ഉണ്ടെങ്കിലും പലപ്പോഴും ആ രീതി പാലിക്കാൻ കഴിയാറില്ല. സ്ഥലം മാറ്റവും പ്രോമോഷനും ലോക്കൽ ട്രാൻസ്ഫറും ദീർഘകാല ലീവുകളും കാരണം നായ്ക്കൾക്ക്‌ അവരുടെ യജമാനന്മാർ കാലാകാലങ്ങളിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. എനിക്കിനി എന്നാണ്‌ സരമയെ വിട്ടുപോകേണ്ടി വരുന്നത്‌ എന്നറിയില്ല. 

 ‘ലീഷ്‌’ എടുത്ത്‌ സരമയെ ബന്ധിച്ച ശേഷം, പോളിയെ വിളിച്ചു. അവൻ ചുറുചുറുക്കോടെ ഓടി വന്ന് ഹീൽ ചെയ്തു. ആൽഫി മൂന്നാമത്തെ വിളിക്കാണ്‌ മടിയോടെ എഴുന്നേറ്റു വന്നത്‌. മൂന്നുപേരെയും കൃത്യമായ അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ കെട്ടിയത്‌. ഇല്ലെങ്കിൽ കാര്യങ്ങൾ വഷളാകും. ആൽഫിക്ക്‌ പോളിയോട്‌ ഉള്ളിൽ നീരസമുണ്ട്‌. തരം കിട്ടിയാൽ മുരണ്ടുകൊണ്ട്‌ ചെല്ലും. ഒന്നുരണ്ടു തവണ ആക്രമണത്തിനുള്ള വട്ടം കൂട്ടിയതാണ്‌. കൃത്യസമയത്ത്‌ കണ്ടതുകൊണ്ട്‌ കുഴപ്പമുണ്ടായില്ല. ആൽഫിക്ക്‌ പോളിയോടുള്ള ശത്രുതയ്ക്ക്‌ കാരണം എന്തെന്ന് എനിക്കു മാത്രമേ അറിയൂ. ഒരു പക്ഷേ, സരമയ്ക്കും.

 ജില്ലാ പോലീസ്‌ ഡോഗ്‌ സ്ക്വാഡിൽ എന്നെ കൂടാതെ മറ്റു മൂന്നു സിവിൽ പോലീസ്‌ ഓഫീസർമാർ കൂടി സബ്‌-ഇൻസ്പെക്ടർ ഗോപിനാഥനൊപ്പം ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. സ്ക്വാഡിന്റെ ഓഫീസർ-ഇൻ-ചാർജ്ജായ അദ്ദേഹം അടുത്തുള്ള ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ തന്നെയാണ്‌ വാസം. നഗരത്തെ വിറപ്പിച്ച കൊലപാതകത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, എല്ലാവരും രാവിലെ തന്നെ എത്തും. ഇന്നും തിരക്കേറിയ ദിവസമായിരിക്കുമെന്നതിന്‌ ഒരു സംശയവുമില്ല. എന്തായാലും നേരത്തെ തന്നെ ജോലികൾ തീർത്തു നിൽക്കാം.

 ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്ന് പാലെടുത്ത്‌, മൂന്നു പാത്രങ്ങളിലായി പകർന്ന്, ബിസ്കറ്റും ബ്രെഡിന്റെ ചെറുകഷ്ണങ്ങളുമിട്ടു വെച്ചു. നായ്ക്കൾക്ക്‌ ദിവസവും രണ്ടുനേരമാണ്‌ ഭക്ഷണം. ലഘുവായ പ്രഭാതഭക്ഷണമായ പാലും ബിസ്കറ്റും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ വൈകുന്നേരം ചോറും ഇറച്ചിയും കാബേജും കൂടി വേവിച്ച്‌, അൽപം മഞ്ഞൾപൊടി ചേർത്തു കുഴച്ചു നൽകും.

പാൽപ്പാത്രം അടുത്തേക്ക്‌ വെച്ചപ്പോൾ പോളി ധൃതി കൂട്ടി. 'നോ!' എന്ന ശാസനയിൽ അവൻ പെട്ടെന്നു തന്നെ അടക്കമുള്ളവനായി. മൂന്നുപേർക്കും സ്പീക്ക്‌ ഔട്ട്‌ ചെയ്യാനുള്ള അവസരം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം മാത്രമാണ്‌ ആഹാരം കഴിക്കാനുള്ള അനുവാദം. ക്യാമ്പ്‌ ആകമാനം പ്രകമ്പനം കൊണ്ട, ഒരേപോലെയുള്ള കുരകളിൽ മൂവരുടെയും ഉള്ളിൽ തടഞ്ഞുനിന്ന അമിതവായു പുറന്തള്ളപ്പെടുകയും, ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ്‌ ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. ആൽഫിക്ക്‌ ആഹാരത്തോട്‌ തീരെ മടുപ്പാണ്‌. അവൻ പാൽപ്പാത്രം ഒന്നു മണപ്പിച്ച ശേഷം പിൻവാങ്ങി. ലീഷിൽ പിടിച്ച്‌ മുഖമടുപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഒന്നുരണ്ടു തവണ ശാസിക്കേണ്ടി വന്നു, അൽപമൊന്ന് അകത്താക്കാൻ. അപ്പോഴേക്കും സരമയും പോളിയും പാത്രം വൃത്തിയാക്കി വെച്ചു.  

ഓരോരുത്തരായി അവരവരുടെ ഇടങ്ങളിൽ  പോയി പ്രാഥമികകൃത്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ച്‌, തിരികെ വന്നപ്പോഴേക്കും റെജി ജോലി തീർത്ത്‌ പോകാനൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലോഷന്റെ നേർത്തഗന്ധമുള്ള കൂടുകളിലേക്ക്‌ മൂവരെയും കടത്തിവിട്ടിട്ട്‌, ഞാൻ മുറിയിലെ മേശമേലിരുന്ന ജനറൽ ഡയറിയിൽ അന്നത്തെ ദിവസം രേഖപ്പെടുത്തിവെച്ചു. ഗോപിനാഥൻസാറും മറ്റുള്ളവരും എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ പണിയെല്ലാം തീർത്ത്‌, യൂണിഫോമിനുള്ളിലേക്ക്‌ കടക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. വയർലെസ്‌ സന്ദേശം വന്ന ഉടൻതന്നെ ഞങ്ങൾ ജില്ലാ പോലീസ്‌ ആസ്ഥാനത്തേക്ക്‌ തിരിച്ചു.

നഗരം വിറങ്ങലിച്ചുപോയ പൈശാചികകൃത്യം നടന്നത്‌, സ്റ്റേഡിയത്തിനു പിന്നിലുള്ള റോഡിന്റെ എതിർവശത്തുള്ള വീട്ടിലാണ്‌. അൻപത്തിരണ്ടുകാരിയായ, അവിവാഹിതയായി കഴിയുന്ന സ്ത്രീയാണ്‌ ദാരുണമായി കൊലചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്‌. അജ്ഞാതമായ കാരണങ്ങളാൽ തിരുവസ്ത്രമുപേക്ഷിച്ച അവർ, കഴിഞ്ഞ ആറുവർഷങ്ങളായി ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക്‌ താമസിക്കുകയായിരുന്നത്രേ. സഭ വിട്ടുവെങ്കിലും അവർ ഇപ്പോഴും കർത്താവിന്റെ മണവാട്ടികൾക്ക്‌ വസ്ത്രം തുന്നിക്കൊടുത്താണ്‌ ജീവിതം കഴിച്ചുകൂട്ടിയിരുന്നത്‌. സ്വീകരണമുറിയിൽ തയ്യൽമെഷീനിന്റെ താഴെയായി നിശ്ചലമായി കിടന്ന  നഗ്നശരീരത്തിനു മുകളിലായി, ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രമെടുത്ത്‌ പുതപ്പിച്ച നിലയിലാണ്‌ ഇന്നലെ അവരെ കണ്ടെത്തിയത്‌. ശാരീരികമായി കീഴ്പ്പെടുത്തിയതിന്റെ പ്രാഥമിക തെളിവുകളിൽ നിന്ന്, ഫോറൻസിക്‌  സംഘം വരുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ സരമ സ്മെല്ലെടുത്ത്‌, സ്റ്റേഡിയം കടന്ന് ഇല്ലിക്കൽ വരെ ഓടിയെങ്കിലും ആറിന്റെ തീരത്തുവെച്ച്‌ ഇന്നലെ അന്വേഷണം അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു.

ഇന്ന് അവിടെ നിന്നാണ്‌ തുടങ്ങേണ്ടത്‌.

റേഞ്ച്‌ ഐ.ജി അടക്കമുള്ള പോലീസ്‌ ഉദ്യോഗസ്ഥർ സ്ഥലത്തെത്തിയിട്ടുണ്ട്‌. സരമ എല്ലാവർക്കുമിടയിൽ രാജകീയപ്രൗഡിയോടെ നിന്നു. ജനക്കൂട്ടം ആരാധനയോടെ സരമയിൽ കണ്ണെറിയുന്നതു കണ്ടുകൊണ്ട്‌, ഞാനും ലീഷിന്റെ ഒരറ്റത്ത്‌ ഊർജ്ജം ഏറ്റുവാങ്ങി നിലകൊണ്ടു. കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശമൊളിപ്പിച്ചു വെച്ച, നായ്ക്കളുടെ ദേവതയായ സരമ, തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്ന കണ്ണുകൾക്കിടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട്‌ എന്റെ ആജ്ഞ കിട്ടുവാനായി കാത്തു. ഈർപ്പണിഞ്ഞു നിന്ന നാസികത്തുമ്പിൽ അവൾ, ഗന്ധങ്ങളുടെ ആഗിരണത്തിനായി ഘ്രാണകോശങ്ങളെ സജ്ജമാക്കിക്കഴിഞ്ഞു.

ആറിന്റെ തീരത്തുവെച്ച്‌ ഇന്നലെ കൈവിട്ട ഗന്ധം വീണ്ടെടുത്തുകൊണ്ട്‌ സരമ, വന്ന വഴിയെ തന്നെ തിരികെ നീങ്ങാനാരംഭിച്ചു. വീണ്ടും നഗരത്തിലേക്ക്‌ പ്രവേശിച്ച അവൾ, ലോറിത്താവളത്തിനടുത്തുള്ള മൈതാനത്തേക്ക്‌ അടികൾവെച്ചു. വൻ ജനാവലിയാണ്‌ പിന്നാലെയുള്ളത്‌. മൈതാനത്തിനു പിന്നിലുള്ള ഒരു ചെറുകുന്നിന്റെ വശത്തായി നഗരമാലിന്യങ്ങൾ നിക്ഷേപിക്കുന്ന ഇടത്തിൽ വന്ന്, അവൾ നിന്നു. ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ പഴങ്ങളുടെയും പച്ചക്കറികളുടെയും മാംസാവശിഷ്ടങ്ങളുടെയും ഒപ്പം വിസർജ്ജ്യവസ്തുക്കളുടെയും ഗന്ധം അവളെ ആകെ കുഴപ്പിച്ചുവെന്ന് എനിക്ക്‌ മനസിലായി.

ഞാൻ ഗോപിനാഥൻസാറിനെ ഒന്നു പാളിനോക്കി. അദ്ദേഹം നിരാശയോടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. ചവറുകൂനയിലേക്ക്‌ കയറാൻ തുടങ്ങിയ സരമയെ ഞാൻ ബലമായി പിടിച്ചുനിർത്തി. വിസർജ്ജ്യവസ്തുക്കളുടെ ഗന്ധം എപ്പോഴും ട്രാക്കർ ഡോഗുകളെ വഴി തിരിച്ചുവിടും. പിൻതുടർന്നു വന്ന ഗന്ധത്തെ വിട്ടിട്ട്‌ അവർ പുതിയ ഗന്ധത്തിന്റെ ആകർഷണവലയത്തിലേക്ക്‌ കടക്കും. കഠിനപരിശീലനം കൊണ്ടും മാറാത്ത ചില അടിസ്ഥാനസ്വഭാവങ്ങൾ !

പുതിയ ഗന്ധത്തിൽ ആകൃഷ്ടയായ സരമ  പിൻമാറാൻ കൂട്ടാക്കാതെ നിന്നു. പൊതുജനത്തിനു മുമ്പിൽ നാണക്കേടിനു പാത്രമാകാതെ ഞാൻ യുക്തിപൂർവ്വം സരമയെ പിന്നിലേക്ക്‌ വലിച്ചു. അന്വേഷണചുമതലയുള്ള ഡി.വൈ.എസ്‌.പി  നെറ്റിചുളിച്ചു നോക്കി. അദ്ദേഹം കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ ഇപ്പോൾ ഞെരിച്ചുപൊട്ടിക്കുമെന്ന് തോന്നി. സരമയ്ക്ക്‌ എന്താണ്‌ പറ്റിയത്‌? അവൾ ഇത്രയും നിരാശപ്പെടുത്തിയ അവസരം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. സങ്കടവും ദേഷ്യവും എല്ലാം കൊണ്ട്‌ കണ്ണുനിറഞ്ഞു വന്നു. അങ്ങനെ രണ്ടാം ദിവസവും, തുമ്പൊന്നും ലഭിക്കാതെ ജില്ലാ പോലീസ്‌ ഡോഗ്‌ സ്ക്വാഡിനു പരാജിതരായി മടങ്ങേണ്ടിവന്നു.

തിരികെ കെന്നലിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനു മുമ്പായി സരമ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി. അവളും ആകെ വിഷണ്ണയായിരുന്നു. എന്റെ നിരാശയിൽ അവളും ചേരുന്നതറിഞ്ഞ്‌, ഞാൻ കഴുത്തിലൂടെ കയ്യിട്ട്‌ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്‌ നെറ്റിമേൽ ഉമ്മവെച്ചു.

"ഗുഡ്‌ സരമാ .... ഗുഡ്‌ വർക്ക്‌ ...!" ഞാനവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

എന്നോട്‌ ക്ഷമിക്കൂ. എനിക്ക്‌ ഇന്ന് എന്റെ ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ സാധിച്ചില്ല എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട്‌ അവൾ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടച്ചുതുറന്നു. എന്നോട്‌ കൂടുതൽ ചേർന്നു നിന്നു.

അവളുടെ മുഖം ഞാൻ പതിയെ പിടിച്ചുയർത്തി. കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്ത ഒരു വിളർച്ച. ഡോക്ടറെ നാളെത്തന്നെ കാണണം. ആ നേരത്ത്‌, അടുത്ത ഷെഡ്ഡിൽ നിന്ന് പോളി മുരണ്ടു. പതിവില്ലാതെ അവൻ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ കുരച്ചു. അസ്വസ്ഥനാകാൻ തുടങ്ങുന്നതിന്റെ ശബ്ദവിന്യാസങ്ങളാണ്‌ ഉണരുന്നത്‌. എന്തുപറ്റി ആവോ ?

സരമ  ഉള്ളിലേക്ക്‌ കടന്നു കഴിഞ്ഞ്‌, ഞാൻ ഷെഡ്ഡിന്റെ വാതിൽ അടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്‌ അത്‌ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്‌. വെളുത്ത  സിറാമിക്‌ ടൈലിൽ കൊച്ചുകൊച്ചു ചുവന്ന പൊട്ടുകൾ !

കെന്നലിനു മുകളിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട്‌ അപ്പോൾ ഞാവൽപഴങ്ങൾ ഉതിർന്നു വീണു. ഋതുഭേദങ്ങളുടെ ഒരു കാറ്റ്‌ അകലെയെവിടെയോ നിന്ന് ഓടിവന്നു. അത്‌ വകവെക്കാതെ സൂര്യൻ, എല്ലാ ശക്തിയോടും കൂടി ജ്വലിച്ചുയർന്ന് കോശങ്ങളോളം കടന്ന്  ഉഷ്ണമറിയിച്ചു. ആ ചൂടിൽ, കെന്നൽഗ്രില്ലുകളുടെ ചതുരക്കളങ്ങളിലൂടെ ഒരു ഗന്ധം അടങ്ങിത്തുടങ്ങിയ കാറ്റിനൊപ്പം കടന്ന് ഉണർന്നു തുടങ്ങിയ ചോദനകളെ ഉദ്ദീപിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം അലയടിച്ചു. പോളിയോടൊപ്പം ആൽഫിയും ഉറക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. 

മധുരസ്മരണകളുടെ പിടിച്ചുനിർത്താനാവാത്ത വേലിയേറ്റത്തിലാണ്‌ ആൽഫി ഉണർന്നതെങ്കിൽ, ഇന്നേവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വൈദ്യുതസ്പർശം ഉള്ളിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോഴാണ്‌ പോളി പിടഞ്ഞത്‌. ശുഭ്രകാമനകളുടെ ഗന്ധവുമായി ആ കാറ്റ്‌ വീണ്ടും വീണ്ടും വീശിയടിച്ചു. പോലീസ്‌ കെന്നലിലെ എല്ലാ നായ്ക്കളും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഈ ഉഷ്ണം അനുഭവിച്ചു തീർക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്‌. സേനയിലെ പെൺപ്രജകളാണ്‌ സ്വതസിദ്ധമായ കഴിവുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിൽ താരതമ്യേന മികച്ചവരെന്നിരിക്കേ, കാമപൂരണത്തിനുള്ള ഓരോ അവസരവും അവർക്ക്‌ വിലക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ അമ്മയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ കർമ്മകാണ്ഡം അവസാനിക്കുകയായി. അതേ കാരണത്താൽ, വിലപ്പെട്ട സേവനത്തിന്റെ ആവശ്യകത മുൻനിർത്തി, ചോദനകളെല്ലാം തടഞ്ഞു വെയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാറക്കെട്ടിനുള്ളിൽ നിന്നുള്ള ഉറവയുടെ മുഴക്കം കെന്നലിലാകമാനം നിറയുന്നു. ഞാൻ സൈഡ്‌ റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. ഒപ്പം കാതുകളും.

അന്നേ ദിവസം വൈകുന്നേരം ആരും ഭക്ഷണമെടുത്തില്ല - സരമയും പോളിയും ആൽഫിയും ആരും വിശപ്പറിഞ്ഞതേയില്ല.  ശാസനകളൊന്നും തന്നെ വിലപ്പോയില്ല. ഭക്ഷണത്തിനായി പുറത്തിറക്കിയ നേരത്ത്‌ പോളി, സരമയുടെ അടുത്തെത്താനുള്ള വ്യഗ്രത കാണിച്ചുകൊണ്ട്‌ ലീഷിൽ നിന്ന് കുതറാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പോളിയുടെ ചലനങ്ങൾ ആൽഫിയെ അപ്പോൾ കൂടുതൽ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവൻ നിർത്താതെ കുരച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ്‌ വീട്ടിലേക്ക്‌ മടങ്ങാനൊരുങ്ങവേ, അന്നത്തെ നൈറ്റ്‌ ഡ്യൂട്ടിക്ക്‌ നിയോഗിതനായ അൻസാറിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഗർഭിണിയായ ഭാര്യയ്ക്ക്‌ സുഖമില്ലെന്നറിയിച്ചു കൊണ്ട്‌ ഫോൺ വന്നു. അൻസാറിനെ സമാധാനിപ്പിച്ച്‌ വീട്ടിലേക്കയക്കുമ്പോൾ, തുടർച്ചയായി രണ്ടു ദിവസം ഡ്യൂട്ടി ചെയ്യേണ്ടിവന്ന സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത്‌ ഞാൻ ഒട്ടും വേവലാതിപ്പെട്ടില്ല. എവിടെയായാലും ഒറ്റയ്ക്ക്‌ കഴിച്ചുകൂട്ടേണ്ട രാത്രികളാണ്‌ എനിക്കുള്ളത്‌. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മകനുവേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ട ഒരമ്മ ലോകം വിട്ടുപോയതിനു ശേഷം പഴകിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി തീർന്നതാണ്‌. ഒറ്റയ്ക്കുള്ള പാചകം, ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ഉറക്കം, ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ജീവിതം, സ്വപ്നങ്ങൾ .... ഇതിനിടയിൽ ഹൃദയത്തിന്റെ കവാടങ്ങൾ തള്ളിത്തുറന്നുകൊണ്ട്‌ അവിചാരിതമായി പോലും ആരും തന്നെ കടന്നുവന്നതുമില്ല. അതിനാൽ എവിടെയായാൽ എനിക്കെന്ത്‌? ഇവിടെയാകുമ്പോൾ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ കൂട്ടിനുണ്ട്‌. പക്ഷെ, ഇന്നെന്റെ സ്വസ്ഥത കെടുത്തുന്നത്‌ നിർത്താതെ വീശിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അടങ്ങാത്ത കാമനകളുടെ തീക്കാറ്റാണ്‌. എന്നാലും സാരമില്ല, അൻസാറിന്റെ സാന്നിധ്യം അവന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക്‌ ഇന്ന് ഏറ്റവും ആവശ്യമാണ്‌. അവർ സുഖമായിരിക്കട്ടെ.

എനിക്കും വിശപ്പ്‌ തീരെ തോന്നിയില്ല. മെസ്സിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവെച്ച കഞ്ഞി അതേപടി മൂടിവെച്ചു. ടി.വി ഓൺ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഗോപിനാഥൻ സാറിന്റെ കോൾ വന്നു.

സന്തോഷമുള്ള വാർത്തയാണ്‌.

കൊലക്കേസ്‌ പ്രതിയെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു. ബസ്‌ സ്റ്റാൻഡിലും കോളേജ്‌ പരിസരങ്ങളിലും കഞ്ചാവ്‌ വിറ്റു നടക്കുന്ന ‘കറുപ്പ്‌ രാഘവൻ’ എന്ന പ്രതിയെ ലോറിത്താവളത്തിനടുത്തുള്ള ചവറുകൂനയ്ക്ക്‌ പിന്നിൽ വരണ്ടുകിടക്കുന്ന ഓടയ്ക്കുള്ളിലെ അവന്റെ പുതിയ സങ്കേതത്തിൽ നിന്ന് സാഹസികമായി പോലീസ്‌ പിടികൂടിയ വാർത്ത, ചാനലിലും മിന്നിമറഞ്ഞു.  

ആകെ സ്തബ്ധനായി ഇരിക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ദൈവമേ... ആ നിമിഷം ഞാൻ സരമയെ പിന്നോട്ട്‌ വലിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ...? അവളുടെ ട്രാക്ക്‌ കൃത്യമായിരുന്നു. അവളുടെ സ്പന്ദനങ്ങളെയെല്ലാം അറിയാമെന്ന് അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന എനിക്ക്‌ തെറ്റിയല്ലോ. മനുഷ്യമനസ്സിലെ സത്യമെന്ന പ്രഭാതത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗദർശിയായ സരമയെന്ന  വെളിച്ചത്തിന്‌ ഒരിക്കലും തെറ്റുപറ്റില്ല എന്നും അസുരന്മാർ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടതുപോലെ ഒരു ബാഹ്യശക്തികൾക്കും അവളെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നും ഓർക്കേണ്ടതായിരുന്നു. ഔദ്യോഗികജീവിതത്തിൽ പൊൻതൂവലായേക്കാവുന്ന മഹത്തായ ഒരു കാൽവെയ്പ്പിൽ നിന്നു മാത്രമല്ല, കൃത്യനിർവ്വഹണത്തിൽ നിന്നുകൂടിയാണല്ലോ സരമയെ ഞാൻ പിന്നോക്കം പിടിച്ചുവലിച്ചത്‌. ഈ തെറ്റിന്‌ ഞാൻ എന്തു പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യും ? സരമാ ... വെളിച്ചത്തിന്റെ വഴി തെളിച്ചവളേ ... എന്നോട്‌ പൊറുക്കൂ …..!

ഞാൻ ചാനലുകൾ മാറി മാറി നോക്കി. ഇല്ല എവിടെയും സരമയെക്കുറിച്ച്‌ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. അവൾ ചിത്രത്തിൽ നിന്ന് പാടേ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാമത്തെ ശരീരത്തിൽ നിന്നിറക്കിവിട്ട ഒരു സാധുവിന്റെ മേൽ ദാഹം തീർത്തു കൊലപ്പെടുത്തിയ അസുരനെ, കയ്യോടെ പിടിച്ചതിന്‌ അഭിവാദ്യം അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ പ്രകടനം വരുന്നു. ഞാൻ ടി.വി ഓഫ്‌ ചെയ്തു.

വിശേഷമൊന്നുമില്ലാതെ അന്നേ ദിവസം കടന്നുപോയെന്നും നായ്ക്കൾ സുഖമായിരിക്കുന്നുവെന്നും എല്ലാം ഭദ്രമെന്നും ജനറൽ ഡയറിയിലെ പതിവു വാചകങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ട്‌ ഞാൻ,  ഭദ്രത ഉറപ്പുവരുത്താനായി കെന്നലിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക്‌ ചെന്നു. ക്യാമ്പിനു മുകളിൽ കത്തിനിൽക്കുന്ന വാതകവിളക്കിന്റെ പ്രകാശം പട്ടിബാരക്കിന്റെ മുറ്റത്തോളം വീണുകിടന്നു. മൂന്നുപേരും ഇതുവരെ ഉറക്കമായിട്ടില്ല. പോളി, അസ്വസ്ഥനായി ഉലാത്തുന്നു. ആൽഫി നീണ്ടുനിവർന്നു കിടന്ന് പലകയുടെ വശങ്ങളിൽ കടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സരമ ആലസ്യത്താൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അവളെ നോക്കിനിൽക്കേ, എന്നിൽ കുറ്റബോധത്തിന്റെ കുമിളകൾ നിറഞ്ഞ്‌, വീർത്തുപൊട്ടാൻ തുടങ്ങി.

ഞാൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് താക്കോൽക്കൂട്ടമെടുത്തു.

ആ നേരം ആകാശത്തുകൂടി ഒരു മിന്നൽപിണർ പാഞ്ഞു. പിറകെ, ഭൂമിയെ ശക്തമായി പിടിച്ചുകുലുക്കിക്കൊണ്ട്‌ ഇടിവെട്ടി. ഒന്നൊന്നായി ഞാൻ കെന്നലിന്റെ മൂന്നു ഷെഡ്ഡുകളും തുറന്നിട്ടു. കനത്ത തുള്ളികളുമായെത്തിയ വേനൽമഴയിലേക്ക്‌ രണ്ടുപേർ നനഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ, ഒരാൾ കനത്ത പലകയിലേക്ക്‌ പല്ലുകളാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട്‌ കൂട്ടിനുള്ളിൽത്തന്നെ കിടന്നു. സിരകളെ ഉന്മത്തമാക്കുന്ന ഗന്ധത്തെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ട്‌, കോശങ്ങളോളം  ആഴ്‌ന്നുകിടന്ന കാമനകളെ ശമിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം സൂചിമുനകൾ തുളഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ഓപ്പെറയിലെന്ന പോലെ ഇരുളിൽ മൃദുതാളങ്ങളുണർത്തി, ഞാവൽപഴങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

O

വിളയും വളവും

 വാചികം, ആഗസ്റ്റ്‌  2012

           പപ്പനാവന്റെ പച്ചക്കറിത്തോട്ടത്തിൽ മണ്ണുതൊടാൻ മത്സരിക്കുന്ന പടവലങ്ങകൾ ആർത്തുല്ലസിക്കുന്ന നാളുകളിലാണ്‌ പാവലും തക്കാളിച്ചെടികളും പൂവിട്ടത്‌. ഉണ്ണികളുമായി ചെറുപൂക്കൾ എമ്പാടും വിടർന്നു വിലസിയപ്പോൾ പൂമ്പാറ്റകളും പ്രാണിപ്പറ്റങ്ങളും തിമിർത്തു. തൊട്ടപ്പുറത്ത്‌ മത്തനും വെള്ളരിയും മണ്ണിനോട്‌ വീമ്പു പറഞ്ഞുകിടന്നു. അസൂയയും കുശുമ്പും നെഗളിപ്പുമൊക്കെയായി നല്ല അയൽക്കാരെപ്പോലെ പച്ചക്കറിക്കൂട്ടം കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നത്‌ പപ്പനാവന്റെ അതിസൂക്ഷ്മവും സ്നേഹസ്മൃദ്ധവുമായ പരിചരണത്തിലാണ്‌. മാവേലിമണ്ണിൽ ജന്മം കൊണ്ടതിലും സർവ്വോപരി പപ്പനാവന്റെ വാത്സല്യമേറ്റുവളരാൻ ഇടവന്നതിലും പാവലും പടവലവും മത്തനും വെള്ളരിയും തക്കാളികളും മാത്രമല്ല അങ്ങിങ്ങ്‌ തനിയെ മുളച്ചുപൊന്തിയ പയറുവള്ളികളും അളവറ്റ്‌ സന്തോഷിച്ചു. 

അങ്ങനെയിരിക്കെ, വിളവെടുപ്പുത്സവം വന്നു. ഉത്സവമെന്നൊക്കെ പറയുന്നത്‌ ഇതാണോ എന്ന് പടവലങ്ങ, പാവയ്ക്ക, മത്തങ്ങ തുടങ്ങിയ പച്ചക്കറി സുഹൃത്തുക്കൾ കൂട്ടംകൂടിക്കിടന്നു സന്ദേഹപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരുന്നതിന്റെ മൂന്നാം ദിവസമാണ്‌ വാടകലോറി വന്ന് അവരെ ദൂരേയ്ക്ക്‌ കയറ്റിക്കൊണ്ട്‌ പോയത്‌.

നൂറേക്കർ തെങ്ങിൻപറമ്പിലെ ഓജസ്സില്ലാത്ത തെങ്ങുകൾക്ക്‌ വളമാകാൻ വേണ്ടി പച്ചക്കറിക്കൂട്ടുകാർ വണ്ടിയിൽക്കിടന്നു പോകുമ്പോൾ, എതിരേ അയൽദേശത്ത്‌ നിന്നും പാണ്ടിലോറിയിലേറി വാടാത്ത പടവലങ്ങയും പാവയ്ക്കയും മത്തനും വെള്ളരിയുമൊക്കെ മലയാളിക്ക്‌ സദ്യയൊരുക്കാൻ ചുരം കയറി വരുന്നതിന്റെ ബഹളം അവർക്ക്‌ കേൾക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ലോറിയിൽക്കിടന്ന് അവർ പപ്പനാവനെ ഓർത്ത്‌ നെടുവീർപ്പിട്ടു. പപ്പനാവനാകട്ടെ, അന്നേരം തന്റെ കാർഷികജീവിതത്തിലാദ്യമായി നല്ല കീടനാശിനി വാങ്ങിവരാനായി ചന്തയിലേക്ക്‌ വെച്ചുപിടിച്ചു. 

O

ലവണതീരം

കുങ്കുമം മാസിക, മെയ്‌ 2013

          തിരമാലകളെ പുണർന്നു കൊണ്ട്‌ പാറിവന്ന കാറ്റിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന മഴയുടെ ഈർപ്പം മുഖത്തു വന്നു മെല്ലെ തൊട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന നേരത്ത്‌, ഉപ്പുകലർന്ന നനഞ്ഞമണ്ണിൽ വിരലിനാൽ ഒരു പേരെഴുതിയിട്ടു. ചാറ്റൽമഴയിലൂടെ അപ്പോൾ സാബ്രി സായ്‌വ്‌ നടന്നു വന്നു. അകലെ ആശ്രമമന്ദിരത്തിനു മുകളിൽ ഉല്ലാസത്തോടെ  പറന്നുകളിച്ചിരുന്ന സുവർണ്ണപതാക ഇപ്പോൾ പ്രയാസപ്പെടുന്നത്‌ കാണാം. സായ്‌വിനോടൊപ്പം പതിഞ്ഞ താളത്തിലുള്ള ഭജന്റെ ഈരടികളും നനഞ്ഞു നനഞ്ഞു വന്നു. ഒരു തിര ഓടിവന്ന് മണലിലെഴുതിയ പേരു മായ്ച്ചുകളയുന്നതു കണ്ട്‌, സാബ്രി കറപിടിച്ച പല്ലുകൾ കാട്ടി ചിരിച്ചു.

"ബ്രദർ... തരുന്നതെല്ലാം കടൽ തിരിച്ചെടുക്കും. എടുക്കുന്നതെല്ലാം തിരിച്ചു തരും....യൂ സീ ദാറ്റ്‌ ?"

സാബ്രി അകലേക്ക്‌ കൈ ചൂണ്ടി. അവിടെ സൂര്യനെ കടൽ വിഴുങ്ങാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ എട്ടുവർഷങ്ങളായി ആശ്രമവാസിയായി കഴിയുന്ന ജർമ്മൻകാരനായ ജൊഹാൻ സാബ്രിക്ക്‌ മലയാളം കടൽവെള്ളം പോലെയാണ്‌- ഉപ്പുരസമുള്ള ഭാഷ. കീശയിൽ നിന്നും പാക്കറ്റെടുത്ത്‌ അയാൾ സിഗററ്റിനു തീകൊളുത്തി. പുകഞ്ഞുപുകഞ്ഞ്‌, തുളവീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജീവശ്വാസത്തെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുമ്പോഴൊക്കെ അയാൾ കൈയ്യിലെ മാംസപേശികൾ പെരുക്കിക്കാണിക്കാറുണ്ട്‌. ഷേവ്‌ ചെയ്ത്‌ മിനുസപ്പെടുത്തിയ കവിളുകളിലപ്പോൾ കുസൃതിച്ചിരി ചുഴികൾ തീർക്കും.

കോശങ്ങളെ കാർന്നുതിന്നുന്ന ഞണ്ടുകൾ വന്ന്, കൂട്ടുകാരിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതിനു ശേഷം ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പലയിടങ്ങളിൽ പറന്നു നടന്ന്, ഒടുവിൽ ആശ്രമവാടത്തിലണഞ്ഞതാണ്‌ സാബ്രി. കോടികളായ സമ്പത്തെല്ലാം ആ പാദാരവിന്ദങ്ങളിലർപ്പിച്ച്‌ വെള്ളക്കുപ്പായമണിഞ്ഞു. എന്നാൽ ജപങ്ങൾക്കും ധ്യാനങ്ങൾക്കുമൊന്നും സാന്ത്വനം പകരാനാവാത്തവണ്ണം ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമകൾ പുകഞ്ഞു കൂടുമ്പോൾ സായ്‌വ്‌ പൂഴിമണൽ ചവിട്ടിമെതിച്ച്‌ വരും. തിരകളുടെ ലഹരി നുകർന്ന്, മറവിയുടെ മണലിൽ കിടന്നുറങ്ങാൻ. 

"ഇൻ ആന്റ്‌ ഔട്ട്‌ ഒഫ്‌ ദി റിവഴ്സ്‌ മൗത്ത്‌, എ ടങ്‌ ഒഫ്‌ സീ"

പുകയൂതിവിട്ടുകൊണ്ട്‌ ഏതോ നാടകത്തിലെ കഥാപാത്രത്തെപ്പോലെ സാബ്രി ഉരുവിട്ടു. ആ ഹൈകുവിൽ, അകലെ അഴിമുഖം തുടുത്തു.

ആകാശയാത്രയും ലോകപര്യടനവും തീർത്ത നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം ഭക്തസഹസ്രങ്ങൾക്ക്‌ ദർശനം അനുവദിക്കപ്പെട്ട ദിവസമാണ്‌, ഇന്ന്. അക്കാരണത്താൽ, ആശ്രമപരിസരവും കടൽത്തീരവും രാവിലെ മുതൽ തന്നെ തിരക്കിൽ മുങ്ങിയതാണ്‌. ദേശത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തു നിന്നും ദർശനപുണ്യത്തിനായി വന്നെത്തിയവർ ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും ചിതറാൻ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ. ആൾപ്പെരുമാറ്റമില്ലാത്ത ഒഴിഞ്ഞ ഇടത്തിലായിരുന്നു ഞാനും സാബ്രിയും. 

തീരത്തിന്റെ കുറച്ചു ഭാഗത്തു മാത്രമായി തിരകൾ ബാക്കിവെച്ച കടൽഭിത്തിയിൽ തട്ടിത്തെറിച്ച ജലകണങ്ങൾ കാറ്റാടിത്തുമ്പുകളിൽ ചുവന്നു തിളങ്ങിയപ്പോൾ, അവളുടെ മുഖം ഓർമ വന്നു.

ഇത്രനേരവും മൊബൈലിൽ അവളുടെ എസ്‌.എം.എസ്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു, ഞാൻ. പതിവുസമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇവിടെനിന്നു നോക്കിയാൽ ആശ്രമത്തിന്റെ അധീനതയിലുള്ള ഹോസ്റ്റലിന്റെ പതിനൊന്നാം നിലയിൽ, കടലിലേക്ക്‌ തുറക്കുന്ന ജനാലകളുള്ള മുറിയിലെ നിഴലനക്കങ്ങൾ കാണാനാവില്ല. അവിടെ അവളിപ്പോൾ വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഊരിയെറിഞ്ഞ്‌, ഷവറിനു കീഴിൽ നനയുകയായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നുകയറിയപാടെ  കാവ്യജാതകം എന്ന ബ്ലോഗിലെ പുതുതായി പണിത നിലകളിലേക്കുള്ള പടവുകൾ എണ്ണുകയായിരിക്കും.

കടക്കെണിയിൽപ്പെട്ട്‌ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച ഒരു കർഷകന്റെ രക്തം, കാവ്യ എന്ന അവിവാഹിതയായ മുപ്പതുകാരിയിലൂടെ ഒഴുകുന്നുണ്ട്‌. മുഴക്കം അനുഗമിക്കാത്ത മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ഭൂതകാലം ഇടയ്ക്കിടെ അവളിൽ തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നത്‌, കണ്ടുമുട്ടിയനാൾ മുതൽ എനിക്ക്‌ അനുഭവവേദ്യമാവാറുണ്ട്‌. കേരളത്തിന്റെ വടക്കൻ അതിർത്തിയിലെ മലയോരഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും വിധിയാൽ ഇവിടെ വന്നു ചേർന്ന മാനേജ്‌മെന്റ്‌ ബിരുദധാരിയായ അവൾ, ആശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായ കോളേജിൽ ഹ്യൂമൻ റിസോഴ്സസ്‌ മാനേജർ ആയി ജോലി നോക്കുന്നു. ആദ്യമായി അവളുടെ പേര്‌ എന്റെ ബ്ലോഗിന്റെ വാതിലിൽ വന്നു മുട്ടിയപ്പോൾ യാന്ത്രികമായി തുറന്നുകൊടുത്തു എന്നുള്ളതൊഴിച്ചാൽ, ആ കണ്ടുമുട്ടലിൽ ഒരു യാദൃശ്ചികതയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു, വാസ്തവത്തിൽ ഞാൻ. 

തൂവെള്ള പതയുമായി ഒരു തിര ഉയർന്നു വന്നു.

പൂഴിമണ്ണാൽ പൊതിഞ്ഞ തോൽച്ചെരുപ്പുമിട്ടുകൊണ്ട്‌, ഒരഭ്യാസിയുടെ ശരീരചലനങ്ങളുമായി സാബ്രി കടൽഭിത്തിയിലേക്ക്‌ ചാടിക്കയറിയപ്പോൾ തിരകൾ പതിയെ പിൻവലിഞ്ഞു. അയാൾ,സിഗററ്റ്‌ കുറ്റി മടങ്ങുന്ന തിരകളിലേക്ക്‌ വലിച്ചെറിയവേ, ചുവന്ന വെളിച്ചത്തെ കടലെടുത്തു. 

സായ്‌വിന്റെ മെയ്‌വഴക്കത്തിന്റെയും ചടുലചലനങ്ങളുടെയും കരുത്തില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ, കടൽ എന്നേ എന്റെ പേര്‌ വിഴുങ്ങിയേനേ. ഈ തീരത്തു വെച്ചു തന്നെയാണ്‌ ധവളവസ്ത്രധാരികളും രുദ്രാക്ഷമണിഞ്ഞവരുമായ എട്ടുപേർ എന്നെ വളഞ്ഞത്‌. ഇതുപോലെ ഒരു സന്ധ്യാനേരത്താണ്‌ 'മരണകല'യുടെ ലോകാചാര്യന്മാർ എന്നെ കാലുകൊണ്ട്‌ തട്ടിക്കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്‌. കഴുത്തിൽ, നാഭിയിൽ, നട്ടെല്ലിൽ...... അങ്ങനെ തട്ടിത്തെറിച്ച്‌ പൂഴിമണലുണ്ട്‌ മറിയുമ്പോൾ, ആകാശത്തു നിന്നെന്ന പോലെ സായ്‌വ്‌ പറന്നിറങ്ങി.

അതൊരു അത്ഭുതകാഴ്ചയായിരുന്നു. രക്ഷയ്ക്കായി അവതരിച്ച ഒരു അവധൂതനെപ്പോലെ സായ്‌വ്‌ നൃത്തം തുടങ്ങി. എട്ടുപേർ എട്ടുദിക്കുകളിലായി വീണു. എന്നെപ്പോലെ അവരും മണ്ണുതിന്നുന്നതുകണ്ട്‌ ഞാൻ അഷ്ടദിക്പാലകന്മാരെ മനസാ വണങ്ങി.

അടുത്തുവന്ന്, വലതുകയ്യിൽ പിടിച്ച്‌ സായ്‌വ്‌ എന്നെ ഉയർത്തി. എല്ലുകൾ നുറുങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. 

'ജൊഹാൻ സാബ്രി '- സായ്‌വ്‌ മന്ത്രിച്ചു.

തോളിലെടുത്തിട്ട്‌ എന്നെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകുകയും ഒടിഞ്ഞ കൈകാലുകളിൽ പ്ലാസ്റ്ററിട്ട്‌ അനങ്ങാനാവാതെ കിടന്നപ്പോൾ, കൂടെ നിന്ന് ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ചെയ്തു. ലോകത്തിന്റെ ഏതോ കോണിലുള്ള ഏതോ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന അപരിചിതനായ ഒരാൾ ശരീരത്തിന്റെ നിറം മറന്നുകൊണ്ട്‌, ഭാഷയുടെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട്‌, എനിക്കുവേണ്ടി ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞു. 

ആശുപത്രിക്കാലത്ത്‌, എനിക്കുള്ള കഞ്ഞി അമ്മ സായ്‌വിനും വിളമ്പി. ചെറുചിരിയോടെ അയാൾ അത്‌ ആസ്വദിച്ചുകഴിക്കുന്നതു നോക്കിനിന്ന് കണ്ണുനിറച്ചു. അമ്മയെ സ്നേഹിക്കുക എന്നാൽ ലോകത്തിലെ സകല ജീവജാലങ്ങളെയും തുല്യമായി സ്നേഹിക്കുക എന്നത്രേ.....ട്രൂ ലവ്‌ !  സായ്‌വ്‌ പറഞ്ഞു. ആശ്രമജീവിതം ഒരു പരിധിവരെ അയാളെ ഒരു തത്വചിന്തകനാക്കിയോ എന്നു പലപ്പോഴും സംശയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. എന്നാൽ, വിലയ്ക്കെടുത്ത ഇന്റലക്ചലുകൾ പ്രസവിക്കുന്ന സൂക്തങ്ങളെ, ആശ്രമഭിത്തികളെപ്പോലെ തന്നെ അയാളും വെറുത്തു. ചില വചനങ്ങളെ അയാൾ തെറിയുടെ ഹൈകുകളാക്കി വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നത്‌ ഞാനും കടലമ്മയും മാത്രമേ കേട്ടിട്ടുള്ളൂ.

ആ നാളുകളിൽ, ഉള്ളിലൊതുക്കി വെച്ചിരുന്ന ഭൂതകാലത്തിന്റെ കെട്ടുകളഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കൂട്ടത്തിൽ സായ്‌വ്‌ തന്റെ കച്ചവടസാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും പ്രണയജീവിതത്തിന്റെയും ത്രിമാനചിത്രം വരച്ചിട്ടു തന്നു. അതിൽ, വസന്തത്തിന്റെ നിറമണിഞ്ഞു നിന്ന ഒരു ചെടി അകാലത്തിൽ കരിഞ്ഞുപോയതിന്റെ വേദനയാൽ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്‌, ഒറ്റപ്പെട്ടവനായി അലഞ്ഞുനടന്ന കാലത്തെ ഉഷ്ണം പകർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഫ്രെയിമിലേക്കാണ്‌ കാവ്യ കടന്നുവന്നത്‌. ഒപ്പം ശുഭയെന്ന സ്നേഹിതയുമുണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ദത്തിലൂടെ മാത്രം അറിഞ്ഞിരുന്നവളെ അന്നാണ്‌ ആദ്യമായി കണ്ടത്‌. അരികിൽ വന്നിരുന്നപ്പോൾ, ഉള്ളിൽ ചെമ്പകം പൂത്തു. അടിവയറ്റിൽ നിന്നുയർന്നുവന്ന പ്രണയത്തിന്റെ വെപ്രാളം ആദ്യമായി അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ആ വിരൽത്തുമ്പുകളിൽ ഒന്നു തൊടണമെന്നാണ്‌ കൊതിച്ചത്‌. 

കടൽ, കറുപ്പിനെ ഏറ്റുവാങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ സമയത്ത്‌, മൊബൈൽ സ്പന്ദിച്ചു. കൽക്കെട്ടുകളിൽ യോഗമുദ്രയിൽ നിന്നിരുന്ന സാബ്രി ശ്രദ്ധയിൽ നിന്നുണർന്ന്, തലവെട്ടിച്ചു നോക്കി. അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു മന്ദഹാസം പൊട്ടിക്കടന്നുവന്നത്‌, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും കണ്ടു.

കാവ്യയുടെ സന്ദേശം.

ഞാൻ തിടുക്കപ്പെട്ടു തുറന്നു.

'ഐ കാൺട്‌ ഹോൾഡ്‌ ദിസ്‌ എനിമോർ. വാൺട്‌ ടു സീ യു.'

അവളുടെ പേരെടുത്ത്‌ ഡയൽ ചെയ്തു. റിംഗ്‌ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്‌. പക്ഷെ എടുക്കുന്നില്ല. രണ്ടുമൂന്ന് പ്രാവശ്യം ശ്രമിച്ചിട്ടും അറ്റൻഡ്‌ ചെയ്തില്ല. ചില നേരത്ത്‌ അവളുടെ സ്വഭാവം വളരെ വിചിത്രമാണ്‌. ഉറച്ച തീരുമാനങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും, ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഉദ്യോഗത്തിന്റെ ചര്യകൾക്ക്‌ ഒട്ടും ചേരാത്ത ചില പ്രതികരണങ്ങൾ...ചിലപ്പോൾ ചിലതിനോട്‌ യാതൊരു അനുരണനങ്ങൾ ഇല്ലാതെ തന്നെയും...

ഓർക്കാപ്പുറത്ത്‌, ജീവിതത്തിന്റെ സകലതാളങ്ങളും തെറ്റിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആ ദുരന്തം കടന്നുവന്നിട്ട്‌ ഇപ്പോൾ ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല - അവളോടൊപ്പം മുറി പങ്കിട്ടിരുന്ന ശുഭ എന്ന നേഴ്സ്‌, ഹോസ്റ്റൽ മന്ദിരത്തിന്റെ പതിനൊന്നാം നിലയിൽ നിന്ന് അലർച്ചയോടെ താഴേക്ക്‌ പതിച്ച ആ രാത്രി! നിലവിളിയിൽ നടുങ്ങി, ആശ്രമകവാടത്തിനടുത്തുള്ള കൊച്ചുവീട്ടിൽ ഉറക്കം ഞെട്ടിയുണർന്ന ഞാൻ പാഞ്ഞോടിയെത്തുമ്പോൾ, കണ്ടത്‌ ചിതറിത്തെറിച്ചു പോയ ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കൾ. ചുവപ്പിനിടയിലും കാവ്യയുടെ സ്നേഹിതയെ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

കാതിൽ പിന്നെ ദിവസങ്ങളോളം മുഴങ്ങിയ അലർച്ചയുടെ പ്രതിധ്വനിയും ചിതറിയ കാഴ്ചയും മറഞ്ഞുപോകാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നതിനിടയ്ക്ക്‌, അത്ര വലിയ ഒരു സംഭവം ഒന്നാകെ ശൂന്യതയിൽ ലയിച്ചുപോയത്‌ എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കും? ആരും ഒരക്ഷരം പോലും പിന്നീട്‌ അതേപ്പറ്റി പറഞ്ഞു കേട്ടതുമില്ല. അങ്ങനെയൊന്ന് സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മട്ടിൽ ആശ്രമമന്ദിരത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയരത്തിൽ, സുവർണ്ണപതാക ഉന്മാദത്തോടെ പാറിക്കളിച്ചു. അന്നദാനശാലയുടെ പാചകപ്പുരയിൽ സന്ദർശകർക്കും അന്തേവാസികൾക്കുമുള്ള അന്നം കിടന്നു വെട്ടിത്തിളച്ചു.

അന്നുമുതൽ പിടികൂടിയ ഭീതിയുടെ അലകളാവണം കാവ്യയെ വിടാതെ പിൻതുടരുന്നത്‌. ശുഭയുടെ അവസാനനിമിഷങ്ങളുടെ ദൃക്‌സാക്ഷി അവളായിരിക്കാം. സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്തതോ, അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതോ ആയ ഒരു ദുരന്തത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ച കാവ്യയെപ്പോലെ ഉറച്ച മനസുള്ള ഒരുവളെ ഉലച്ചിരിക്കണമെങ്കിൽ, എന്തായിരിക്കാം അന്നു രാത്രിയിൽ സംഭവിച്ചത്‌? പൊടുന്നനെ ഉണ്ടായതല്ലെങ്കിൽ, അവരെ ഒന്നാകെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, പിടിച്ചുമുറുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നീരാളിക്കൈകൾ ഏതായിരിക്കും? ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഉത്തരം കിട്ടുന്നില്ല. നേരിലൊന്ന് കാണാൻ എത്ര ദിവസങ്ങളായി ശ്രമിക്കുന്നു. വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ മാത്രമാണ്‌ ഇപ്പോൾ ആകെയുള്ള ബന്ധം. ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുവരണമെങ്കിൽ എത്രയും പെട്ടെന്ന് നേരിൽ കണ്ടേ മതിയാകൂ. ഇതിനിടയിൽ ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദം അവൾ എങ്ങനെ അതിജീവിക്കുന്നുണ്ടാകും? അച്ഛനുണ്ടാക്കിയ കടത്തിന്റെ കണക്കുകൾ കൈപ്പുസ്തകത്തിൽ വെട്ടിത്തീർക്കാനായിട്ടില്ലല്ലോ, അവൾക്കിപ്പോഴും.

സാബ്രി പാറകളിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി വന്ന് ഒരു പിടി മണ്ണ്‌ വാരിയെടുത്തു. അതിൽ നിന്നും ഒരു കുഞ്ഞുഞണ്ടിനെ സായ്‌വ്‌ തിരകളിലേക്ക്‌ ഇറക്കിവിട്ടു. ദേശത്തേക്ക്‌ ഞണ്ടുകളെ അഴിച്ചുവിടുക മാത്രം ചെയ്യുന്ന ധാതുസമ്പന്നമായ കരിമണൽ വഹിച്ചുകൊണ്ട്‌ പതുങ്ങിവരുന്ന തോണികളെയും കാത്ത്‌, പുറംകടലിൽ അപ്പോൾ കപ്പലുകൾ നങ്കൂരമിട്ടു കിടന്നിരുന്നു.

"ബ്രദർ, എനിക്ക്‌ കഞ്ഞി വേണം..വിശക്കുന്നു !"

"വാ... നമുക്ക്‌ വീട്ടിലേക്ക്‌ പോകാം."

ഞങ്ങൾ നടന്നു. തീരത്തെ ഇരുട്ട് നിരത്തിലേക്കെത്താൻ മടിച്ചു നിന്നു. തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ റോഡിലേക്ക് ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റുകൾ സോഡിയം കണ്ണുകൾ തുറന്നുപിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ആശ്രമമന്ദിരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ, ശ്വാസം പൊടുന്നനെ ഞെരുക്കിയതു പോലെ റോഡിലേക്കിറങ്ങി നിൽക്കുന്ന, ഇരുമ്പുഷീറ്റുകൾ മേഞ്ഞ, വെള്ളവലിക്കാത്ത കൊച്ചുവീട്ടിലെ വെളിച്ചം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുമ്പോൾ, സാബ്രി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ കവിത മൂളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വീടൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നതിന്‌ മോഹവിലയാണ്‌ വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടത്‌.. പല്ലവമാതൃകയിൽ കൊത്തുപണികളോടു കൂടി മാനംമുട്ടെ ഉയർന്ന ആശ്രമസൗധത്തിന്റെ മുന്നിൽ കരിവിളക്ക്‌ പോലെ മുനിഞ്ഞു നിന്ന കൊച്ചുവീട്‌ കോരിയെടുത്തുകളയാൻ ലോഹക്കൈകൾ തയ്യാറായി വന്നതാണ്‌. മരണകലയുടെ ആശാന്മാർ ചുവടുകളെടുത്ത്‌ കാത്തുനിന്നതാണ്‌. പ്രതിരോധിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചതു മുതലാണ്‌ കായൽപ്പരപ്പ്‌ പോലെ ശാന്തമായിക്കിടന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ ഉപ്പ്‌ വന്നു നിറയാൻ തുടങ്ങിയത്‌. സാബ്രിക്കും അതറിയാം.

'ചപ്പും ചവറും കൂടിക്കിടക്കുന്ന ഇടത്തിൽ നിന്നും അവ നീക്കിയെടുത്ത്‌ നശിപ്പിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമേ വൃത്തികേടുകളും ദുർഗന്ധവും മാറി അവിടം സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കാനുള്ള അന്തരീക്ഷമുള്ളതായി മാറുകയുള്ളൂ' എന്ന ബോർഡ്‌ പ്രകൃതിയോട്‌ ചേർത്തുകെട്ടി വെച്ചിരുന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും, ജീവനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ വലിച്ചിളക്കി ദൂരെക്കളഞ്ഞു. ആ തെറ്റിനാണ്‌ കടൽത്തീരത്തുകിടന്ന് അന്ന് പൂഴിമണ്ണ്‌ തിന്നേണ്ടതായി വന്നത്‌. രുദ്രാക്ഷമിട്ട, മരണകലയുടെ നിപുണന്മാർ പന്തുപോലെ തട്ടിയെറിഞ്ഞത്‌. എന്തു തന്നെ സംഭവിച്ചാലും അച്ഛനുറങ്ങുന്ന മണ്ണ്‌ ഒരിക്കലും കൈവിടില്ല എന്നുറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.

സാബ്രി, കൈകൾ പിന്നിൽ കെട്ടി മുന്നിൽ നടന്നു.

ഞങ്ങളുടെ വരവ്‌ ദൂരെ കണ്ട അമ്മ, അപ്പോഴേക്കും രണ്ടു പാത്രങ്ങളിലായി കഞ്ഞി പകർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സായ്‌വ്‌ ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മയുടെ കൈവിരലുകളിൽ പിടിച്ചു. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെന്നവണ്ണം അയാൾ അമ്മയുടെ ആശ്ലേഷത്തിലമർന്നു.

ചമ്മന്തിയും അച്ചാറും കൂട്ടി ഞങ്ങൾ കഞ്ഞി കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ആശ്രമത്തിലെ കണ്ണൻ എന്ന നായ മുറ്റത്തു വന്നു മുരണ്ടു. അത്‌ അമ്മയ്ക്കുള്ള അടയാളമാണ്‌. മറ്റെങ്ങുനിന്നും കണ്ണൻ ഒന്നും കഴിക്കാറില്ല. ദിവസവും രണ്ടുനേരം അവൻ അമ്മയുടെ അടുക്കൽ വരും. നാമമാത്രമായ ഭക്ഷണം മതി. മിനുസമേറിയ ചെമ്പൻരോമങ്ങളുമായി അവൻ ഏവരെയും വർണ്ണവിവേചനമില്ലാതെ സ്നേഹിച്ചു. ഫ്രഞ്ചുകാരോടും ഇറ്റലിക്കാരോടും അമേരിക്കക്കാരോടും ചൈനക്കാരോടും നീഗ്രോകളോടും ജർമ്മൻകാരോടും ബംഗാളികളോടും അവൻ ഒരേ താളത്തിൽ വാലാട്ടി. നാസിക വിറപ്പിച്ച്‌ സ്നേഹം രേഖപ്പെടുത്തി.

അമ്മ നൽകിയ ഭക്ഷണം നുണഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നിറുകയിൽ സായ്‌വ്‌ പതിയെ തലോടി. മുള്ളും മറയുമില്ലാത്ത സ്നേഹം കിട്ടുന്ന രണ്ട്‌ ഇടങ്ങൾ മാത്രമേ തനിക്ക്‌ ലോകത്തിൽ ഉള്ളൂ എന്ന് എപ്പോഴുമയാൾ പറയാറുണ്ട്‌ - രണ്ടും ഒരുമിച്ചനുഭവിക്കുന്നതിന്റെ ആനന്ദം അറിയിച്ചുകൊണ്ട്‌ സായ്‌വ്‌ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു. കടൽക്കരയിലേക്കു തന്നെ  വീണ്ടും നീങ്ങുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ കൂടെ ചെല്ലണോ എന്നന്വേഷിച്ചു. അയാൾ വിലക്കി.

സായ്‌വിന്റെ രാത്രികാലസഞ്ചാരങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ എനിക്കിപ്പോൾ വല്ലാത്ത പേടിയാണുള്ളത്‌. ആശ്രമനിയമങ്ങൾക്ക്‌ പുല്ലുവില കൽപ്പിക്കുന്ന കൂസലില്ലായ്മയും, പിന്നെ ഞാനുമായുള്ള സഹവാസവും. ചില ഭീഷണികൾ അയാൾക്കെതിരെ ഉയർന്നു വരാൻ കാരണമായിട്ടുണ്ട്‌. രണ്ടേരണ്ടുകാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടു മാത്രം സാബ്രിയുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ നടന്നുപോകുന്നു-അവശേഷിക്കുന്ന സമ്പത്തും കീഴ്പ്പെടുത്താനാവാത്ത മെയ്ക്കരുത്തും. അല്ലെങ്കിലിപ്പോൾ....?

മുന്നറിയിപ്പ്‌ നൽകുമ്പോഴൊക്കെ അയാളത്‌ ചിരിച്ചുകൊണ്ടവഗണിക്കും. മുകളിൽ ആകാശം, മുന്നിൽ കടൽ, കാലുറപ്പിക്കുന്ന പൂഴിമണൽ...എന്ന് സായ്‌വ്‌ പറയും.

"ബ്രദർ, ഐ നീഡ്‌ ടു ബി എലോൺ ഫോർ സം ടൈം..ലെറ്റ്‌ മീ....ഞാൻ പോകട്ടെ.."

സായ്‌വ്‌ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ല ഒപ്പം പോകാതിരുന്നത്‌. കാവ്യയെ വിളിക്കണം. അവളെക്കുറിച്ചറിയാതെ സമാധാനമായി ഉറങ്ങാനാവില്ല.

"എന്താ മോനേ, മുഖത്തൊരു വാട്ടം ?"

അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിനു മറുപടി നൽകിയില്ല. അമ്മയും ആകെ ക്ഷീണിതയായിരിക്കുന്നു. ഏകമകനെ കുറിച്ചുള്ള ആധിയിലും കടന്നുപോകേണ്ടി വന്ന ദശാസന്ധികളിലും തട്ടി, മനസ്‌ ദുർബലപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്‌. അടുത്തുള്ള ചെമ്മീൻ ഫാക്ടറിയിൽ അമ്മ ചെയ്തിരുന്ന ജോലിയും, സ്വന്തമായി തുടങ്ങിയ ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫെയും വെറുതെ അങ്ങ്‌ അവസാനിച്ചതൊന്നുമല്ല. അതിന്റെ പൊരുൾ ഉള്ളിലടക്കിയാണ്‌ ആശ്രമമുകളിലെ സുവർണ്ണപതാക പാറിക്കളിക്കുന്നത്‌. രാവിലെയും വൈകിട്ടും ഭർത്താവിന്റെ അസ്ഥിത്തറയിൽ വിളക്കുകൊളുത്തുന്ന ഒരു സാധുസ്ത്രീ, വിധവാപെൻഷൻ വാങ്ങാൻ 'ഭർത്തൃസമേത'രായി ആശ്രമത്തിൽ വന്നുപോകുന്ന കൂട്ടുകാരികളോട്‌ വഴിവക്കിൽ നിന്ന് കുശലം പറയുന്നത്‌ കാണുമ്പോൾ മാത്രമാണ്‌ മുകളിൽ നിന്ന് ആ പതാക വല്ലപ്പോഴും നാണിക്കുന്നത്‌. കാറ്റ്‌ വിളിച്ചാൽ പോലും ആ സമയം അനങ്ങാനാവാതെ നിൽക്കുന്നത്‌.

തൊഴിലന്വേഷണങ്ങൾ മടുത്തുതുടങ്ങിയപ്പോൾ കഫേ തുടങ്ങിയത്‌, എന്റെ മാത്രം തീരുമാനത്തിലായിരുന്നില്ല. വായ്പയെടുത്ത ചെറിയ തുക കൂടാതെയുള്ള മുഴുവൻ പണവും സായ് വാണ്‌ മുടക്കിയത്‌. സൗഹൃദത്തിനിടയിലേക്ക്‌ വരുന്ന ചില സൗജന്യങ്ങൾ മിക്കപ്പോഴും സമ്മാനിക്കുക മുറിവുകളായിരിക്കും എന്നൊരു ബോധം സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സാബ്രിയെ നിരസിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ സൗഹൃദം നഷ്ടപ്പെടുത്താനും.

ദേശത്ത്‌, ഒരു ജർമ്മൻവംശജനാൽ തുടക്കം കുറിക്കപ്പെട്ട ആദ്യസ്ഥാപനമായിരുന്നു, ആ ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫേ. കാവ്യയുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടലുകൾക്ക്‌ ഒരിടം കൂടിയായിത്തീർന്നു അത്‌. ചെറിയ വരുമാനവും പ്രണയത്തിന്റെ ദിനങ്ങളുമായി ജീവിതം പച്ചപിടിച്ചുവന്ന കാലയളവിലാണ്‌ സ്വപ്നങ്ങളെ തകർത്തുകൊണ്ട്‌ ഉപ്പുകാറ്റ്‌ വീശിത്തുടങ്ങിയത്‌. സാബ്രി മാത്രം അതിനെ ചിരിയോടെ സ്വീകരിച്ചു. ധൈര്യം പകർന്നു.

സമയം കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ആശങ്കയോടെ കാവ്യയെ ഡയൽ ചെയ്തു. സംഗീതം മുറിയുന്നില്ല. എന്താണവൾക്ക്‌ പറ്റിയത്‌? എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ അവൾ ഫോണെടുക്കാതിരിക്കുന്നത്‌? സിസ്റ്റം ഓണാക്കി ഫേസ്‌ബുക്കിലും മറ്റും ഒന്നു പരതിനോക്കി. ഇല്ല. എങ്ങുമില്ല.

വിളക്കുകൾ അണയാൻ തുടങ്ങുന്നു.  ശക്തമായ കാവലാണ്‌ ആശ്രമത്തിനുള്ളത്‌. ഒരു ഉറുമ്പിനു പോലും നുഴഞ്ഞു കയറാനാവാത്ത വിധത്തിലുള്ള സുരക്ഷാവലയം. എന്താണൊരു മാർഗം ?

ഇത്ര നിസ്സഹായനായിത്തീർന്നല്ലോ പെണ്ണേ ഞാൻ? ശുഭയെന്ന നഴ്സിനെപ്പോലെ കാവ്യയുടെ പേരും പെട്ടെന്നൊരു നിമിഷത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായേക്കും! ഫോൺ എറിഞ്ഞുടയ്ക്കാനാണ്‌ തോന്നുന്നത്‌.

രാത്രി വൈകുന്നതുവരെ നെറ്റിലും ഫോണിലും തുടർച്ചയായി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭ്രാന്തുപിടിക്കുമെന്ന്  തോന്നിയപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റു. സാബ്രിയെ കാണാം. അയാൾ എന്തെങ്കിലുമൊരു വഴി കാണാതിരിക്കില്ല. കടൽത്തീരത്ത്‌ എവിടെയെങ്കിലും അലയുന്നുണ്ടാവും. ഈ ദുർഘടസന്ധിയിൽ എന്നെ സഹായിക്കാൻ അയാൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.

അമ്മയെ അറിയിക്കാതെ, നിശ്ശബ്ദമായി വീടിനു പുറത്തുകടന്നു. പതിവുസ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം സിഗററ്റുതുമ്പിലെ വെളിച്ചത്തരി തിരഞ്ഞുനടന്നു. ഒരിടത്തും സായ്‌വിനെ കണ്ടെത്താനായില്ല. അയാൾ മടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും.

ഇനി എന്തു ചെയ്യും ?

കടൽഭിത്തിയിലേക്ക്‌ പിടിച്ചുകയറി, ഒരിടത്തിരുന്നു. കടൽ ശാന്തമായി കിടക്കുന്നു. ചെറുതിരകൾ അലകൾ ഞൊറിഞ്ഞു മടങ്ങുന്നു.

സ്വന്തം പേരിനെ തന്നെ പേർത്തും പേർത്തും അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണത്രെ അവൾക്ക്‌ എന്റെ ബ്ലോഗ്‌ വീണുകിട്ടിയത്‌ ! ചാറ്റ്‌ റൂമിൽ, അവളുടെ വിരലുകളിൽ നിന്നുമുതിർന്നു വീണ സ്നേഹാക്ഷരങ്ങളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം പടർന്നു തുടങ്ങിയ നാളുകളിൽ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ദിനരാത്രങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനുള്ള ശക്തി അറിയാതെ കൈ വന്നു. എന്നാലിപ്പോൾ എല്ലാം തകർത്തെറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ഈ കളി ആരുടേതാണ്‌? ഏത്‌ ആജ്ഞാശക്തിയാണ്‌ എനിക്കു ചുറ്റുമുള്ള ജീവശ്വാസത്തെ വലിച്ചെടുക്കുന്നത്‌?

ആശകളെല്ലാം അസ്തമിച്ചിരിക്കുന്നു. ആകാശത്തിപ്പോൾ അനേകമനേകം നക്ഷത്രങ്ങൾ. അവയുടെ കൂട്ടത്തിൽ ശുഭ എന്ന നക്ഷത്രവുമുണ്ട്‌. ഇന്നു രാത്രി ഒരു പക്ഷേ, മറ്റൊരു നക്ഷത്രം കൂടി കൂട്ടത്തിൽ ചേരും; അവൾ....! ഓർത്തപ്പോൾ ഹൃദയം നുറുങ്ങി.

കുഞ്ഞുവെളിച്ചപ്പൊട്ടുകളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് അപ്പോൾ ഒരു നക്ഷത്രം മാത്രം തീവ്രപ്രകാശം ചൊരിഞ്ഞ്‌, ജ്വലിച്ചുയർന്നു. കടൽജലത്തിന്റെ തണുവാർന്ന ലവണസ്പർശവുമായി സങ്കടം ഉള്ളിൽ അലയടിച്ചു കയറി. ചിതറിയ പാറകളുടെ മുകളിലൂടെ ലക്ഷ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട്‌, ഇടറുന്ന പാദങ്ങളുറപ്പിച്ച്‌ അങ്ങനെ നടന്നു.

അല്ലെങ്കിൽ, കേവലം സന്ദേശങ്ങളുടെ കമ്പനത്തിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെയുള്ള ഭ്രമകൽപനകൾ മെനഞ്ഞെടുക്കുന്നതിൽ ഒരു സാംഗത്യവുമില്ല. മനസ്‌, വെറുതെ വ്യാകുലതകളെ ക്ഷണിച്ചു വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്‌. കാവ്യ ഒരു പക്ഷെ, ഇപ്പോൾ സുഖമായി മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങുകയാവും. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചും അവയിൽ നിന്നും മനുഷ്യനിലേക്ക്‌ വലിച്ചു കെട്ടിയിരിക്കുന്ന നൂലുകളെക്കുറിച്ചും എനിക്കെന്തറിയാം ?

അതെ. ശരിയാണ്‌. ഇതെല്ലാം എന്റെ ഓരോ ഊഹാപോഹങ്ങളാണ്‌. വെറുതെ ഒരോ കഥകൾ സ്വയം ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ കൂട്ടിവെച്ച്‌ വലിയ ആകുലതയാക്കിമാറ്റുന്ന സ്വഭാവം എനിക്ക്‌ പണ്ടുമുതലേയുണ്ട്‌. സാബ്രിയും അത്‌ പറയാറുണ്ട്‌.

എവിടെയോ ഒരു നിഴലനങ്ങിയോ ?

തോന്നലാവും.... അല്ല, അതാ...പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം അഴിമുഖത്ത്‌ ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല....എട്ടു നിഴലുകൾ ! അവ തീരത്തു നിന്നും കൈകൾ വീശി നടന്നകലുകയാണ്‌.....

കടൽ പിന്നിലേക്ക്‌ വലിഞ്ഞ്‌, ഒരു വലിയ തിരയുമായി കുതിച്ചു വന്നു.

കടൽഭിത്തിയിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, തീരത്തെ മണലിലൂടെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത്‌ ഓടി. അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഒന്നുമില്ല. നിഴലുകൾ അപ്രത്യക്ഷ്യമായിരിക്കുന്നു.

തീരം വിജനം. ശാന്തത പതിയെ കൈവെടിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന കടലിലേക്ക്‌ നോക്കിനടന്നപ്പോൾ, കാലിലെന്തോ തടഞ്ഞു. എടുത്തുനോക്കുമ്പോൾ മണലിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെരുപ്പ്‌.

ഒരു നിമിഷം ഒന്നു വിറച്ചു. 

ഒരു തണുത്ത കാറ്റ്‌ വീശിയടുത്തു.

അതെ, തോൽവാറുകൾ പൊട്ടിയകന്ന ഈ ചെരുപ്പ്‌ സാബ്രിയുടേത്‌ തന്നെ !

നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തിൽ, ആശ്രമമന്ദിരത്തിനു മുകളിൽ അപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയുമായി സുവർണ്ണപതാക പാറിപ്പറക്കുമ്പോൾ, തരുന്നതെല്ലാം തിരികെയെടുക്കുകയും എടുക്കുന്നതൊക്കെ തിരിച്ചുതരികയും ചെയ്യുന്ന അനാദിയായ സാഗരം, ഉപ്പുപതയോടെ വന്ന് പാദങ്ങളെ മൃദുവായി പൊതിഞ്ഞു.

കുങ്കുമം മാസിക, മെയ്‌ 2013

O